Orkolaga 7

Rick Tubbax & the Taxi's- White Girls

2011-04-29T23:05:00.001+02:00

Izena inoiz ere entzun gabea eta a ze temazoa.
"Fuera en las calles" blogetik hartua. Taldearen informazio gehiago hemen edo hemen.

Nueve Vidas (2005). Bizitzea ez da hain erraza.

2011-04-23T12:59:00.001+02:00

Berlinen- KvU

2011-03-28T20:39:00.002+02:00

Bueno, istoriotxo bat kontatuko dizuet blog honen sarrera hau hasteko.
DDR (ekialdeko Alemania) garaian punka galerazita zegoen, baino Ingalaterrako oihartzuna haraino ere iritsi zen eta taldeak sortzen hasi ziren. Errepresioa haundia zen haien kontra eta asko kartzelara sartu zituzten. Garai hartako DDR-n kontrol sozial haundia zegoen eta talde hauek ez zuten tokirik zuzenean jotzeko; inork ez zien tokirik eman nahi, poliziarekin arazoak ez izateagatik. Eta gaztetxeak ba zeuden, baino baita ere gobernuak kontrolatutakoak ziren, hortaz, hor ere ezer ez.
Horren ondorioz, gauza bitxi bat gertatu zen. Punk taldeak elizetan jotzen bukatu zuten!!!!!. Bai, elizak gobernuaren "etsaiak" ziren baino, dirudienez, "leku sakratu" izaera ez zuten galdu, eta, gobernu sozialistaren aurka joateagatik-edo, punk taldeei tokia eman zieten, hauek "espresatzeko tokia" izan zezaten. Taldeek, noski, azkar asko eman zioten baiezkoa gonbidapenari, eta punk kontzertuak elizetan egiten hasi ziren. Errepresioa areagotu eta gazteak kartzelan sartu eta erbesteratzen hasi ziren arte. Istorio bitxia, e!!! Informazio gehiago "Ostpunk" pelikula-dokumentalean.

Ba hortik datorkio izena atzo egon nintzen leku honi: Kirche von Untern (lur azpiko eliza edo underground eliza). Nere "informazio iturriak" ez zidan baieztatu KvU bertan DDR garaian kontzerturik egin ote zuten, baino izena behintzat gertaera bitxi horri eskainia dago. Eta, joan edo ez joan ibili eta gero, hara joan nintzen bi talde ikustera: Modern Pets (Berlin) eta Ten O Sevens (Gross Britanien).

Ba eskerrak joan nintzen. Tokia, orain arte Berlinen ikusi dedan guapoena, lur azpiko "garito-gaztetxe" bat, kontzertuetarako eszenatoki guapoa, argi gutxi. Ideala punk pixka bat entzuteko.Eta taldeei dagokionez, nere "informazio iturriak" (merchandising man) esan zidan: "ikusiko dezu bigarren taldea; Clash berriak!" eta jode, ba bai, The Clash bere hasieratan ikusten ari banitza bezela flipatu nuen (denagatik: tokia, taldea, abeslariaren ahotsa) eta asko gustatu zitzaidan talde hau. Vinileros, al loro: Ten O Sevens!!! Eta Modern Pets, punk "a lo Briefs", vitamina pura!!! Abiadura bizian hasi eta bukatu arte; bateria a "txastonazo" total, eta abesti guztiak azkarrak. Ia lepoa bere tokitik atera nuen erritmoa jarraitzen buruarekin, jajaja!!!

No te sientas cortado por tener careto lapo!

2011-03-27T22:11:00.000+02:00

Bueno, imajinik ez det aurkitu, ta nere ustez abesti hau bertsio hontan entzun behar da. Entschuldigung!!

Que asco, que poca verguenza, si los veis matarlos a botellazos:
http://www.youtube.com/watch?v=dwJP4wJ2Jyo

El jugador, la jugada y el relato

2011-03-26T22:05:00.000+01:00

Madness- One step beyond

2011-03-25T21:50:00.003+01:00

The Hotknives-en bideoa ikusten ari nintzen, pentsatzen "joe, ze ondo geratuko diran bideoak nere blogean", jaja. Bloga lanan aktualizatzen nuen orain arte, eta han, Blogger bai baino Youtube ez neukan. Horregatik ez zegoen bideorik, horrelako sinpleak dira gauzak batzutan.

Orain badauzkat Blogger eta Youtube eta lata ematen hasiko naiz. Ba ari nintzen ikusten "Home" abesti ederra, ta hark eraman nau Bad Manners ikustera. Zirrara, oroitzapen pila bat, dantzarako gogoa, eta besoko ileak goruntz. Jarraitu det talde honen bideoak ikusten, eta oso ondo.

Baino hitz hauek idazteko burutapena Madness taldearen bideo batera iritsi naizenean izan da. Aurrena "Night boat to Cairo" ikusi det, eta orduan Bad Mannersekin sentitu dedan guztia sentitu det, eta gauza bat gehiago. Galdetuko balidate noizbait: "Abeslaririk gustokoena?" Suggs izango litzateke nere erantzuna. Taldea Kalekumeak, ba abeslaria Suggs.

Eta ondorengo pentsamenduak izan dira: "ya esta, hemendik aurrera besoko ileak mugiarazten dizkidaten gauzak jartzea izango da nere eginkizuna blog honetan. Eta bideo honekin hasten naiz.

Izenburuan jartzen duen bezela:

Bizitzako beste plazer txikiak!!!!! On egin!!!

Bad Manners - Lip Up Fatty

2011-03-24T21:38:00.001+01:00

die zukunft

"Home" by The Hotknives

2011-03-20T18:56:00.000+01:00

Etxetik urruti dauden guztientzako!

Berlinen- Blechreiz SO36-n

2011-03-19T19:28:00.006+01:00

90eko hamarkadan ska talde pila bat sortu ziren Alemanian: El Bosso & die Ping Pongs, The Butlers, Spy Club, edo Blechreiz. Azken hauek Berlingoak ziren eta oso sartuta zeuden skinhead/SHARP mugimenduan, abeslaria kaskamotza izanda gainera.

"Ska Ska Skandal" izenburuarekin Pork Pie zigiluak talde hauek ezagutzera eman zituen, Europan oihartzun haundia izan zutelarik. Bilduma horren 4 disko atera ziren, Alemanian sortzen zihoazen taldeak sartzen.

Bilduma hauetako ska estilo berria, freskoa, oso azkarra eta dantzagarria, asko gustatu izan zait beti. Gehiena El Bosso eta bere "Immer Nur Ska" eta gero Blechreiz.

Ba berriz kontzertuak ematen dabiltzala eta, atzo Berlingo SO36 aretoan Blechreiz ikusteko aukera izan nuen. Abeslaria? Pertsonaje bat, 15 egun lehenago areto berdinean egon zen Fatty jaunaren estilokoa baino100 kilo gutxiagorekin, dantzatzen geratu gabe eta jendea animatzen. Taldekideak ere etengabe dantzan, eta beraien abestiak 60ko hamarkadako ska klasikoekin tartekatzen.

Berlinen ska taldeek beti izan dituzte zale asko, eta hori ikusi ahal izan nuen atzo. Skin eta punk asko dantzan, nola ez, botila eskuan hartuta. Tijuana in Bluek esaten zuen bezala:
"Dantza zure botilarekin, dantza....eta edan!"

Vier räder 6

2011-03-12T20:22:00.000+01:00

Vier räder 5

2011-03-11T20:21:00.002+01:00

Berlinen- Mauerpark markt

2011-03-10T20:24:00.004+01:00

Igande eguerdian hasi eta eguzkia sartu arte, ehun bat postu izango dira plaza haundi honetan. Denetik aurkitu dezakezu hemen: bizikletak, liburuak, erropa, etxerako tresnak, altzariak....denetik. Nekatu egin zerala? ( ze nekatu egiten zea, batez ere zerbaiten bila bazabiltza bista nekatzen zaizu, ta bestela hankak ibili-geratu-ibili mugimenduarekin) ba kafe bat edo garagardo bat edo doner bat edo nahi dezuna hartu dezakezu postuetan. Deskonektatu egin nahi dezula? (Ze jende asko dagon egunetan pixka bat "raiatu" zaitezke) Ba juten zera ondoko plazan egon ohi dan kontzertu edo karaokera (goiko argazkian)..
Dena pentsatuta daukate aleman (eta turko, espainiar, italiar...) zahar hauek!!!!

Ni azken bi igandetan jun naiz, eta jendez tope, eta oso giro ona. Eta Mauerpark izena du, muro puska bat dagoelako plazan, bai, Berlingo harresia! Eguraldi oneko igande bat pasatzeko oraingoz ez det modu hoberik bilatu hemendik...
Helbidea: Ba hori, Mauerpark (Prenzlauer Berg)

Argazkia: Jungewelt presse

Hurrengo Berlinen sarreran: turkuen Gemuse markt (Kreuzkolln)

Vier räder 4

2011-03-09T20:18:00.002+01:00

Baseok kotxe sarra hiri hontan majinaat, dedio!

Berlinen- Schokoladen

2011-02-28T21:13:00.004+01:00

www.schokoladen-mitte.de

Bai, egia da, web orria alemanez dago...Ba okupaetxe-areto honetan kontzertuak egiteko txoko mundiala daukate. Aurreko ostiralean egon nintzen ni Pttrns ikusten, post-punk edo horrelako zerbait. Oso ondo zegoen baino jende pila bat...gehiegi. Imajinatu Txarrantxa baino pixka bat haundiagoa eta topetara beteta. Larunbatean ere kontzertua zegoen, bi ska talde. Aurrekoan pentsatzen egon nintzan, Euskal Herrian gero eta traba gehiago jartzen dituzten bitartean, Berlinen horrelako txoko pila bat daude musika zuzenan ikusteko, lasai asko. En fin...

Ba txokolate fabrika izan zen honetan (1911n sortua) ia egunero egoten da zerbait. Normalean musika, baino baita antzerkia ere. Eta beste taberna antzeko bat ere badauka, lasai egoteko dozena bat mahaiekin. Eta hori dena, beheko solairuan; ikusten dezuen bezela, ez da solairu bakarra...

Eta aretoaren sarrera gainean ikusi dezakezuen pankartak Liebigstr. 14ko etxe okuparen alde egiten du, itxi nahi omen dutelako-edo. Lehengoan Polizeiak behintzat han zebiltzan miaketa lanetan, eta kanpaina indartsua dago egunotan Berlinen etxe horren alde.

Helbidea: Ackerstrasse kalea. (Mitte)

Vier räder 3

2011-02-27T20:39:00.002+01:00

Munduko jokalari espektakularrena: Robben

2011-02-23T23:30:00.012+01:00

Sarrera berri hau bundesliga eta bertan jokatzen duen jokalari batetaz hitz egiteko baliatuko det. Liga honek ez dauka dizdira berezirik. Joan den jardunaldian laburpenak ikusi nituen eta maila ez da oso altua.

Baina sorpresa batzuk eman dizkit Alemaniako ligak; bat, St. Pauli talde mitikoa lehen mailan dago eta nahiko ondo dijoa gainera, taularen lehen erdian, eta bestea, munduko jokalari espektakularrenak bertan jokatzen du, bai, bai...

Eta futbolarekin jarraituta, atzo Inter Milan-Bayern Munich ikusi al zenuten? Inter izan zen iazko txapelduna....eta nola lortu zuten, ze daukan "joko estilo"arekin, ez det ulertzen. Aurten Bayern berriz finalean.

Vier räder 2

2011-02-23T00:53:00.001+01:00

Zwei Räder 2

2011-02-17T13:32:00.001+01:00

Vier Räder 1

2011-02-16T13:31:00.000+01:00

Zwei räder 1-Bi Berlinen ta bat Hernanin

2011-02-12T22:23:00.002+01:00

zein nahiago?

Eisern Union!! Eisern Union!!

2011-02-11T21:21:00.003+01:00

Edo nola sentitu gustora futbol zelai batean bufanda ta txapel zuri-gorriak dituztenen artean eta gainera Union! Union! kantatzen...

An der Alterei zelaira nijoan, lehengo astean, Dabiden moduan Goliat menderatzen, Hertha Berlin Olimpiastadionen 1-2 irabazi zuen taldea ikustera: Union Berlin, nere talde berria Realarekin batera. Gaurkoan ezin garaipena lortu (3-3 Osnabrucken aurka) baina irrifarrak zaleen ahoetan irauten zuten partidu amaieran.

Köpenick geltokian gizon adeitsu batek bi Union zaleen eskuetan utzi nau, eta esan die "Er ist Baskisch, und spricht ein bisschen Deutsch, er gehe sehen Union" (edo holako zerbait). Alegia, bere lana bukatutzat eman du, baufanda gorriko gizon gazteago bat ikusi duenean; bere lana ni Union Berlinen zelaira iristea zen. Bi gizonekin egin det falta zen bidea, km. bat gutxi gora behera, eta galdetu diet bidean ea garagardoa ateratzen zuten zelaian, Espainiako ligan debekatua zegoela eta....parra egiten zuten eta nik pentsatu det: "ba orduan ez..." "Bai, baina plastikozko basoan, ikusiko dezu!" esaten zuten. Uste nuen katxondeoan ari zirela...

Ba ez, plastikozko basoan, baino alkoholdun garagardoa!!!! Eta tipoa indignatua, jajaja An der alterei zelaia, 10000 tipo zutik , 5000 baino gutxiago eserita. 500 bat Osnabruck-ekoak (Alemaniako beste aldeko hiri bat) ostiral arratsaldean Alemania gurutzatu dutenak bere taldea ikusteko (ostiral arratsaldea, ez ahaztu). Zelaia, Atotxaren oso antzekoa, polita. Hori bai, zelaia oso gaizki. Ezagutzen nauzuenak badakizue ze nolako irrifarra edukiko nuen nik horrelako egoera batean, eta gainera litro erdiko garagardo batekin esku artean. Ba bai, ni bakarrik deskojonatzen nintzen...Ez balitz hotzagatik....

Irrifarrea Osnabruckekoi jarri zaie laister. 0-1, eta bigarren zatia hasi ta gutxira, 0-2. Hala ere, Unionen zaleak animatzen geratu gabe (fondo ederra daukate, 3.000 baino gehiago kalkulatu det). Total, hasten dira Unionekoak gogo pixka bat gehiago jartzen bigarren zatian eta markagailuari buelta ematea lortzen dute, 1-2, 2-2 eta 3-2koa ere bai. Orduan ya aspaldi bizi ez nuen giroa futbol zelai batean; egitan, ez ziren 20.000 ikusle baino gehiago egongo, baino erdia baino gehiago kantatzen, tipo Inglaterra!!! Eta horrelako batean, 81. minutua, Unioneko defensa batek kriston kagada (baino kristona), barkatu baino oraindik ez ditut jokalariak ezagutzen, jaja eta 3-3. Jode.....
Baino, hori eta gero, Unionek bi aukera oso garbi, jaurtiketa bat langara....eta 85. minutuan, eskuak area barruan eta penalti!!!!!!!!!!! (zalantzazkoa, baino ze inporta du...) Justo penaltiak botatzen dituena zaleek gehien maite duten jokalaria da, Matushka, kapitaina, eta imajinatu: zaleen aldean penaltia, denak kantatzen, Matuuuuuuushka, Matuuuuuuuuushka (ni pentsatzen nengoen, animatu baino gehiago presioa jarriko lidake neri horrek) eta Matuuuuuuuushkak gora.

3-3. Ezin garaipena lortu baino taldeak zelaiari buelta eman dio eta zaleak a tope. Egia esan, uste det 40 urte zirela Unionek ez ziola Herthari irabazten, eta igual horregatik izango da, baino neri berdin zait, ni hor egon naiz hori ikusteko, eta hurrengo partidua etxean, otsailaren 25ean Munich 1860ren kontra. Hor egongo naiz baita ere, eta kronika jarriko det.

Ze...ez da asteburua hasteko batere plan txarra, eta hori berbera pentsatzen zuten bueltako trenean kantatzen eta parrez zetozen ehundaka lagunek. Zale bat gehiago daukazue gaurtik.

Und niemals vergessen - Eisern Union!

Martín Hache (1997)

2010-12-26T21:48:00.002+01:00

Bigarrengoz ikusi nuen peli hau atzo, eta ia aurrenekoan baina gehiago gustatu zitzaidan. Aurrenekoan bizpahiru esaldi grabatu nituen nere burutxoan eta ordutik nire pentsamenduan dijoaz, baina atzo konturatu nintzen, hasi eta bukatu arte, 5 minutuz gorako pelikulako dialogo guztiak nabarmentzekoak. Eta blogean bere lekua merezi zuela iruditzen zait.

Eta Federico Luppik egiten duen papera, kristona.
"Yo me follo a las mentes..." (Dante)

Paha maa-Frozen Land (2005)

2010-12-24T07:17:00.000+01:00

Buz Diyarı (Frozen Land / Paha Maa)
Yönetmen: Aku Louhimies
Senaryo: Paavo Westerberg, Jari Rantala, Aku Louhimies
Yapım: Finlandiya, 2005,
Oyuncular: Jasper Paakkönen, Mikko Leppilampi, Pamela Tola, Petteri Summanen, Matleena Kuusniemi, Sulevi Peltola, Mikko Kouki

Pelikula gogorra, pantailara itsatsita mantenduko zaituena. Finlandiar batzuen egunerokoa kontatzen du. Depresioa da pertsonai hauek lotzen dituen ezaugarria.

Real Sociedad 1- Valencia CF 2. Irabaztea merezi eta galdu.

2010-12-19T16:17:00.004+01:00

Beste porrot bat Realarentzat, eta gaurkoan merezi gabe. Neretzat, gaur Realak irabaztea merezi izan du eta galdu badu, bere akatsengatik izan da. Ez zait iruditu Valencia oso fuertea gaur Anoetan izan dena, eta Realak berriz nahiko partidu ona jokatu duela esango nuke, ez joko aldetik, baino bai jarrera eta lehia aldetik. Eta gola sartzeko aukerak ere izan ditu, batez ere bigarren zatian.

Baina, beste partidu batzuetan pasa bezala (adibidez At. Madrilen aurka etxean) 0 puntu etxerako, eta Lasarteren aurpegia partidu bukaeran oso esanguratsua zen. Hiru gako aipatuko nituzke nik atzoko partidua ez irabazteko:

Taldearen esperientzi falta. Bigarren zatian jokalari batzuk ansietate handiarekin ibili dira, eta horrek eragin handia izan du. Partidua "joan-etorri" batean sartu da, eta jokalariek ez dute jakin partidu "ero" hori geratzen (ez zitzaigun komeni hori, jokoan gehiago baiginen). Horren erakusle, Adurizen golaren jokaldia: ez da bakarrik Bravoren despeje txarra, baizik eta ondoren atzelariaren prezipitazioa. Edo aguantatu, edo bestela heldu eta lurrera. Lehen zatian ere, beste golean, Bravok ez du ondo tapatu bere aldea, baina Realak egindako falta oso inozoa izan da, "no venía a cuento". Horregatik, uste det Realak bere akatsengatik galdu duela.

Aukerak ez sartzea. Meritu haundia dauka Realak Valentzia bezelako talde haundi bati parez pare jokatzea, hori zalantzarik gabe. Baina bigarren zatian oso aukera garbiak izan ditugu, eta ez dugu bukatzen jakin. Hegaletatik pila bat iritsi gera, batez ere Griezmann eta Martinezekin, baino erdiraketak ez dira onak izan. Frantziarraren kasuan, gainera, kornerrak ere ez ditu ondo atera. Horrez gain, Llorenteren borroka ukaezina da, baina gola falta zaio, eta Tamudo ikusi ere ez dugu egin.

Arbitroaren lana. Realari pitatutako penaltia kenduta, uste det arbitroak oso errez pitatu duela valentziarren alde gaurkoan. Txartel gehiegi atera dizkie txuriurdinei, merezi gabe (Prieto, De la Bella...). Sarpong-i bukaeran adierazitako jokoz kanpokoa ere ez zen. Orain ez ditut gehiago gogoratzen, baina partiduaren ondoren geratu zaidan sentsazioa hori izan da.

Ba hori, txalo bat taldeari bere borrokagatik, eta aipatu miresgarria dela lehen mailan talde hauen aurka hain ondo konpetitzea. Gaur ere etxeko 8 jokalari hamaikakoan, eta onenak, gainera, etxekoak. Baina hain gertu izan ditugu hiru puntu hoiek...eta esku hutsik bueltatu gara, hortaz, oraindik badago lana egiteko talde honekin. Esperientzia hartu ahala ikasiko dute horrelako partiduak ez galtzen.

Aupa real!!!

Fahrenheit 451, Truffaut eta Nosferatu zikloa

2010-12-17T12:58:00.011+01:00

7000. bisita ospatzeko, sarrera berri bat jartzearen beharra sentitu det. Nere blogaren jarraitzaileok ez dezue merezi hainbeste denboran zain egon beharra. Gero pentsatzen hasi naiz: zertaz?

-Ilegales eta beraien kontzertua gaur Donostin? Ez det hainbeste kontrolatzen ere taldea..

-Odolaren mendekua talde eskuindar gipuzkoarrak disko bat atera duela gure muturren aurrean eta Galizan jo zutela duela hilabete batzuk Europako beste talde nazi batzuekin? Jendea informatzea ondo dago baina post bat horrekin...ez det nere bloga zikindu nahi...

-Euskal Herria Sozialista blogean jartzen dituzten gauzetaz? Asko flipatu det Arnaldo Otegiri "Mandela" deitzen dioten blog honetan, baino ez nekien nondik heldu...

-Edo Bizardunak taldeak gaur Garan emandako elkarrizketa aipagarriaz ere hitz egin nezakeen. Bai argi hitz egiten dutela "naparrek"!! "Marxistak gara eta nafar estatuaren aldekoak" "Ezker abertzalearekin simpathy for the devil sentitzen dugu baina ez dugu zertan ados egon behar gauza guztietan" eta abar...

-Edo futbolaz. Gustora egingo nuke Euskal Hintxen arteko batasunaren aldeko aldarrikapen bat, gehienbat Donostin derbian izandako istiluak eta gero. Are gehiago euskal selekzioaren partidua datorrenean. Uste det hainbeste busti diren euskal futbolariek ez dutela hartu jokatzeko erabakia, gero euskal "hooligan"ak elkarren artean hostiaka ikusteko...Eta ezin ahaztu ere Erreala egiten ari den denboraldi bikaina, etxeko jokalariekin gainera.

Baina azkenean erabaki det asteazken arratsalde atseginaz hitz egitea. Atsegina, ta ez eguraldiagatik "prezisamente"; 0 azpitik Donostin. Nosferatu zikloaren berri Nokonok esan zidan, eta pelikula bat ikustera joateko gogoa neukan. Azkenean herenegun izan nuen aukera eta bi pelikula eman zituzten gainera: Antoine et Colette (1962) eta Fahrenheit 451 (1966)

Ziklo honetan zuzendari bat aukeratu eta bere filmografia osoa jartzen dute, jatorrizko bertsioan eta azpitituluekin. Aurten Francois Truffaut izan da aukeratua eta ekainera arte asteazkenero bere pelikulak ikusteko aukera dago, Antzoki zaharrean (Donostia), 20:15ean, 3.70 euroren truke.

La ruleta china (1976)

2010-12-12T23:24:00.003+01:00

Gustuko pelikula gehiago

2010-11-26T15:52:00.011+01:00

Denok Kaleko Mobida festara!!

2010-11-25T14:10:00.000+01:00

Donostiko argazki batzuk

2010-11-24T22:21:00.000+01:00

Antonio Lopez provocador

2010-11-23T16:40:00.001+01:00

corazontxuriurdin.blogspot.com

The Stiffs Euskal Herrian

2010-11-23T05:58:00.007+01:00

Azaroak 25 Bermeon (5€, 20:30)
Azaroak 26 Donostin (Mogambo, 10€, 21.00) eta 27an Madrilen

Donostin Screaming Target eta Los Steaks taldeekin joko dute eta Bermeon bakarrik. Hasierako 4 kideak datoz (argazkikoak, pentsatzen det), ez ohikoa horrelako taldeetan. Punk77 da, %100, powerpop pixka batekin, eta amodiozko abestiak ere ez dira falta. Gomendagarriak, 10 bat abesti oso onak dauzkate. Helbide honetan bilduma polit bat daukazue:

http://www.gigasize.com/get.php?d=g2hp42cyxjc

Puch Borrasca II

2010-11-21T00:06:00.001+01:00

Ieup!!
Laister nere vespa xarraren tokia oraindik zaharragoa dan moto batek hartuko du: 1981eko Puch Borrasca batek! Ez da skuter bat baino edertasunean ez dio batere inbidiarik...Hau ez da nerea baino joango naiz nerearen argazkiak jartzen. Horrela geldituko balitz...

Los Cardiacos. 80's ska-pop!

2010-11-19T09:40:00.003+01:00

Aurkikuntza polita hau. "¿Ska? ¿Qué ska?" bilduman aurkitu nuen beraien abesti bat: "Salid de noche", Mogollón talde donostiarraren abestiren bat bilatzen ari nintzela. Eta hau ezustekoa! Bildumako abesti onena beraiena, Los Cardiacos taldearena.
Hasieran Duo Dinámico zirela uste nuen, ahotsagatik, baino gero jakin nuen Los Cardiacos izena zutela eta 1978n Leonen sortutako taldea zela eta 4-5 disko grabatu zituztela. Hauek denak kaxa tipiko hoietako batean atera zituzten 2009an.
Abesti bakarra entzun det eta aber aurrerantzean zer aurkitzen dedan...

A! Eta Mogollonen abestia ere earra: "Secuestro en el portal", ska-pop en estado puro!!! Horrelako talde gehiago ezagutzen badituzue, jakinarazi mesedez, eguna alaitzen didate!!!!!

Kiko Amaten beste liburu bat

2010-11-15T04:35:00.009+01:00

Cosas que hacen Bum Kiko Amaten bigarren

liburua da, eta neri Rompepistas baino bastante gehiago gustatu zait. Vorticistas, speed, Bartzelona...

Der Baader Meinhof Komplex (2008).

2010-11-14T04:30:00.001+01:00

2 tona!!

2010-11-13T04:29:00.000+01:00

Punk oi! azoka. Trukerako blog berria

2010-11-11T14:35:00.002+01:00

Blogosfera haunditzen doa. Oraingoan erropa edo bestelako materiala elkartrukatzeko blog bat da, Barduliako familiaren barruan, eta bertako punk-oi! eszenarekin lotuta.
Bloga eskaintzak ikusteko tokia izango da eta bertan "emailea"ren edo "hartzailea"ren kontaktua ere izango da, elkarrekin harremanetan jartzeko. 2. eskuko azoka bat izan nahi du tokiak; merkadiloa, baino interneten.
Oraingoz 6 iragarki daude, eta berea jarri nahi duenak mail honetara bidali dezake:

punkoiazoka@gmail.com
punkoiazoka.blogspot.com

This is England '86

2010-11-09T11:20:00.002+01:00

Channel 4 kate ingelesa serie berri hau ematen hasi da jada. 4 atal ditu eta, argazkian ikusi daitekeen bezela, Meadowsen pelikulan skinhead-ak zirenak beste subkultura batzuetara pasa dira. Seriea ikusteko (aurreneko hiruak jaisteko eta laugarrena on-line ikusteko):

1. atala 2. atala 3. atala 4. atala

Eskerrik asko, rock'n roll bird!!!

Aupa...

2010-10-31T01:01:00.004+02:00

Kaixo!
Aspaldian blogean ezer ere jarri gabe nago. Eta perezagatik da, ez ez daukatelako ezer kontatzekorik. Badaude garai batzuk idazteko gogo gutxiagorekin zaudela, eta nere buruari esan nion jada nahiko obligazio badala egunero lanera joatea, eta gogorik ez dagoenean idazteko, ba ez idatzi eta kitto...

Realaren partiduak jarraitzen ikusten det eta beti izaten det iritziren bat. Adibidez, ostegunean Almeriaren kontrako kopako partiduan iruditu zitzaidan Lasarteri "zezenak harrapatu" ziola aldaketak egiterakoan, eta Gontxa atera balu ez genuela galduko. Baita ere, talde honek "beste futbol" gehiago behar duela, partiduek ematen duten esperientzia hori. 2-0eko emaitza ezin da alperrik botatzen utzi, eta gutxiago Kopan...

Aupa Martin!!!!

Musikari dagokionez, esan behar det zinea tartea hartzen ari zaiola azkenaldian, baino jarraitzen dedala kontzertu batzuetara joaten. Azkenaldian hauek ikusi ditut (a cada cual más raro):
-Cocoguagua's band (uste det horrela idazten dala).
-Kokoshka (Iruñea). Hauek gustatu zitzaizkida. Bi gitarra eta bateria.
-Screaming Target. NCCko bi Arturoen talde berria. Rokanrola egiten dute eta, nere ustez, taberna girotzeko musika, beraiei begira egoteko baino. Lagun batek esan zidan bezela: "rockanroll para puretas". Abesten Gisela dago (Black Diamonds) eta oso ondo abesten du gainera.
-CC-627. Punk-rocka. Estilo Commando 9MM edo horrelako zerbait. Oso biziak eta zuzeneko ikusgarria, Mogambon behintzat. Txebi (Sospechosos) eta Pollu (Trullo y sus Zurullos Mecánicos) dira bajua eta gitarra eta oñatiar gazte bat bateria ondo egurtzen.
-Los Santos. Donostiko taldea, "punk con letras chorras" esan dezakegu. Neri gustatu zitzaizkidan.
-Thunder and Blitzkrieg. Alemaniatik etorri zen taldea, baino hemengo abeslariarekin. Hard-rocka egiten zuten eta bertsio ezagunak egin zituzten, Iggy Pop eta Motorhead uste det baietz. Kuriosoa taldea, baino bukaerarako ni aspertu egin nintzen pixka bat.
-Wau y los Arrghs. Muy grandes.

Talde berriak ezagutzeko, Mundo Subnormal irratsaioa gomendatzen det. Punk 77, power pop, punk-rocka...eta dena umorearekin nahastuta. Demi eta Alberto dira saioan hizlariak, eta disko asko dauzkate, baino ez dira pedante batzuk. (mundosubnormal.blogspot.com)

Esan dedan bezela, pelikula asko ikusten ari naiz azkenaldian, eta gehienak bere hizkuntzan.

Eric Rohmer zinegile frantziarraren ia bilduma osoa ikusi det, batez ere udaran. Honek Pauline en la playa, Cuento de invierno, Cuento de verano, eta horrelako izenburuak dauzkaten pelikulak egin ditu. Kasualidadea, 2010eko hasieran hil zen, 40 bat peli egin eta gero, 50eko hamarkadan hasita. Zuzendari honen peli gehienak berdintsuak dira: 5-6 pertsonai, "bizitza"ri buruz hitz egiten (gizon eta emakumeen arteko erlazioak, maitasuna etab.) dialogo eta sekuentzia oso luzeak, eta peli mantxoak. 80. eta 90. hamarkadakoak gustatu zaizkit gehien. Psikologian interesatua bazabiltza, egokiak.

Eric Rohmer

Baita ere, "zine eta futbol zikloa" egin genuen nere etxean, nahi baino motzagoa, baino bueno... Awaydays, ID Identificacion, Made in Britain (hau ez da futbolari buruzkoa), The Firm (bi bertsioak:1988 ta 2009, askoz hobea zaharra), The Damned United (Brian Clough-i buruzkoa, "El Clemente inglés" edo "Mourinhoren aurrekaria", nahi dezuen bezala), Clough...Denak oso onak, batez ere futbola eta hooliganen mundua gustatzen zaionarentzako.

Brian Clough

Awaydays (2009)

Alemana ikasten ari naiz eta, horren harira, zine alemanean ere sartu naiz pixka bat. Aurreko post batean jarri nituen peli interesgarri batzuk, eta horietako batzuk ikusi ditutu. Ez naiz aditua, baino egon zen Alemanian zuzendari bat oso berezia: Reiner Werner Fassbinder, eta bere pelikula batzuk ikusi ditut: Las amargas lágrimas de Petra von Kant, Alemania en Agosto etab. Hauek pixka bat arraroak dira, baino neri gustatu zaizkit baita ere. Hori bai, jarri azpitituluak, bestela...

Fassbinder

Honez gain, beste peli gomendagarri batzuk hauek dira: El día que Nietzsche lloró, 1984 (liburua gomendagarria ez, baizik eta ezinbestekoa), La insoportable levedad del ser, etab. Esaten dizuet aspaldian "austeritate plana"ren barruan DVDek eta emulek pisu haundia hartu dutela...

Eta liburuei buruz beste egun batean idatziko det, jada nekatu naiz...

Bukatzeko, bota begiradatxo bat blog honetan: punkoiazoka.blogspot.com

Novedades Carminha: Te Vas Con Cualquiera (2009). Haize freskoa.

2010-04-26T02:26:00.007+02:00

zein da azaleko neska? auskalo... Hirukote galiziar aspaldian estatuan entzun deten musika freskoena egiten du. Siniestro Total ekartzen dute gogora, batez ere German Copiniren garaia, antza haundia dute. Hauek 20 urte inguru dituzte eta kazetaritza ikasleak dira Madrilen. Aurretik "Grandes Éxitos" izeneko lan bat ere bazeukaten.

Abestien izenburuak:

No uso condon
Te vas con cualquiera
Echame gel
Prove my love
Chulo, hortera y cumplidor
Mata ao teu pai
Ensalada de Ostias
Soy un juvenil (himno generacional)
Amor en el Courel
L.A.L.I.N.
Hey hey Vigo (canción costumbrista)
Ponte Rabuda
Dame de beber
I love Catholic girls
No te vuelvas portar mal

Deskargatzeko: http://otoxorabudonetlabel.blogspot.com/2010/02/novedades-carminha-te-vas-con.html

Aspaldiko!

2010-04-13T10:08:00.013+02:00

Beno, azkeneko sarrera egin nuenetik denbora asko pasa da. Saiatuko naiz tarte horretan ezagututako zenbait gauza blog honen bitartez zuekin konpartitzen. Hemen ikusten dituzuen argazkiak irudikatzen dutena benetan gomendatzen dizuet.

Musika. Azkenaldian punk-oi! musika pixka bat baztertu (nahiz eta atzo Skizon Angelic Upstarts-ekin gozatu nuen) eta beste estilo batzuk arakatzen saiatu naiz. Horien artean, hauek gustatu zaizkit gehiena:

Els Trons: Katalanak. 60. hamarkadako garage talde batzuen bertsioak egiten dituzte (The Music Machine, The Squires...). 4 abestiko EP bat daukate eta horietatik bi oso ondo daude (El que queda de mí eta Un noi del carrer), beste biak ez hainbeste.

Hauez gain, Los Negativos (Picnic caleidoscópico), Doctor Explosión (Chupa Aquí!!) eta The Bite (The reason to live) ere entzun ditut. Denak nahiko ondo, baino agian gehien gustatu zaizkidanak azken hauek eta gainera oraintsu disko berria atera dute.

Liburuak. Bi liburu hauek oso gustora irakurri ditut: Loiolako Hegiak (Imanol Murua Uria) eta El Alquimista (Paulo Coelho).

Loiolako Hegiak. Asko gustatu zait. Euskal Herriko politika interesatzen bazaizu ezinbestekoa. Askotan egunkariek ezkutatzen diguten datuak azaltzen dira. Loiolako elkarrizketetan zertaz hitz egin zuten? Nola? ETA bildu al zen Espainiako Gobernuko ordezkariekin? Zertaz hitz egin zuten? Galdera hauek erantzuten ditu liburu honek. Nire ustez lehenbailehen itzuli beharreko liburua.

El Alquimista. Azkenaldian bi liburuei buruz esan didate "nire ikuspegia aldatu du" eta horrelakoak. Horietako bat hau da. Oso erraz irakurtzen den liburua da Coelhorena, eta "zure bidea" bilatzen ari bazara, agian gauza batzuk argitzeko balio dezakeena. Nik irakurri dedan alea 23. ediziokoa da, badirudi arrakasta izan duela...

Zinea. Pelikula batzuk ikusi ditut aste santuan: Frost-Nixon, Lucio, Al Pacinorenak pare bat ere bai, Scoop... Bi aurrenekoak gustatu zaizkit gehien.

Frost Nixon: Nixonek kargua utzi eta gero egindako elkarrizketa zabalari buruzko filma. Politika eta kazetaritza, biak uztartzen ditu pelikula honek. Elkarrizketa haundi hauek nola prestatzen diren ikusi daiteke hemen: asesoreak, dokumentazioa...etab, etab...

Lucio: Cascanteko iturgin famatuari buruzko dokumentala. Flipatzekoa. Umorea ere ez zaio falta, eta Lucioren elkarrizketa pusketetan par batzuk egiten dituzu, galderak erantzuteko moduagatik. Pelikularen izenburuazpia oso zuzena iruditzen zait: "Anarquista, atracador, falsificador...pero sobre todo albañil"

Tom Hardy

2010-03-29T03:40:00.000+02:00

Ez badu ematen ere beheko Bronson tipo hau da: Tom Hardy.

Bronson (2009). Biolentzia.

2010-03-27T03:23:00.006+01:00

Pelikula hau bilatu nuen interneten eta, egia esan, flipatu egin det ikustean. Are gehiago jakinda egitazko istorio batean oinarritua dagoela...Interneten hau bilatu det tipoari buruz, bigotonwatch blogean:

Nuestro violento y bigotudo amigo lleva entalegado 34 años, 30 de los cuales los ha pasado en solitario. Entre sus hazañas se encuentran numerosos secuestros de prisioneros y funcionarios durante uno de los cuales pidio como rescate una muñeca hinchable, un helicoptero y una taza de té (ole).

Lo mejor de todo es que, fuera de chirona, lo unico que hizo fue in robo a una oficina de correos, del cual se llevo poco mas de 20 libras(al cambio unos 30 dracmas) y en el que nadie fue dañado. Por esto le cayeron 7 años.Bronson, fue encarnado en una pinícula por Tom Hardy,(Bronson, 2009) en la cual tambien lucia tremendo mostacho, y en la que se pegaba todo el rato en pelotas.

*Beheko argazkian egitazko Bronson 2006ko argazki batean.

Peter & The Test Tube Babies martxoaren 12an Arrasaten

2010-03-05T01:32:00.005+01:00

Démosle al bolingueto Pedrito la bienvenida que se merece!!!

2 Tone weekend Madrid. Martxoak 8-13

2010-02-27T09:38:00.000+01:00

www.belybel.com

2010-02-19T06:45:00.001+01:00

eta gehiago...

Honek emango digu igoera. Real!!

2010-02-17T00:04:00.004+01:00

Bravoren gola nola bizi nuen kontatuko dizuet. Niretzako denboraldiko momentu oso garrantzitsua izan delako, eta kazetari eta bestelako askori ere entzun diet berdina. Aber, nik futbolerako psikologia eta hori dena oso garrantzitsua dela uste det. El fútbol es un estado de ánimo ez dakit nork esan zuen baino arrazoi pixka bat duela uste det.

Eta horrekin lotuta, ba lehengo igandeko gola, ondorengo zelebrazioa, eta zaleengan sortu zuen zirrara. Navajas atezainen entrenatzaileak esan du "Anoeta emozionalki laua" ikusten zutela eta horrelako zerbaitekin piztuko zela uste zuten. "Anoeta emozionalki laua"! Hori dek eta! Guztiz ados nago zaleak horrelako zerbait behar zutela esatean. Gero goiko irudia begiratu eta esan: noiz ikusi dituzue jokalariak horrela ospatzen gol bat? Lehenengo zatia zen, e! Bravorekin gertatu den guztia, hiru jardunaldi irabazi gabe...gauza asko daude gol horren atzean.

Lasarte. Eta orain bai, kontatuko dizuet gola nola bizi izan nuen. Etxean nengoen, ezin nuen Anoetara joan. Eta izorratzen dit, ze neri gustatzen zait gero horrelakoak esatea: "realean atezainak lehenengoz gol bat sartu zuenean ni han nengoen" eta antzekoak, baino bueno...Iñaki de Mujikarekin partidoa entzuten, beti bezala, sukaldean amarekin (Gora Gipuzkoa! jaja) eta "que la va a tirar Bravo" eta horrelakoak, eta ni nere artean: "ze hostia, Lasarte, esto se te está yendo de las manos, o qué hostias?", ez nuen uste uruguaitarrak hori utziko zuenik. Ekibokatuta nengoen. Nik uste baino "psikologia" gehiago dauka Lasarte zaharrak, eta gainera lehenagotikan pentsatuta zeukaten... Ba hori, "goooooooooool" eta nik ezin nuen sinistu, etxean bueltaka, eskuak buruari heltzen, eta nere ama parrez, nik "ama, gauzak aldatu egin dira, horrela lehenengo zatian atezainari falta bat uzten botatzen badiote, non eta realean!!!"

Baina Lasartek esan zion baietz Claudiori, botatzeko falta, eta honek "no me jodas, después de la del Elche, que lo están dando por tv!!!", jajaja!!!! Eta Lasartek botatzeko, aste honetan Txileko telebistak erreportai bat egin ziola eta morala oso altu ikusten ziolako. Joder, onartu behar zaio ausarta dela. Eta horrelako jendea gustatzen zait. Sekulakoak entzun behar izango zituen kontran gola sartu izan baligute (Ansok esan zuen bezela, gauza oso oso zaila), baino bigarren joanda, jada lehengoan Bravorekin izan genuena pasata, arratxa txarrean sartuta, ez zeukan inongo nezesidaderik bizitza konplikatzeko... ba, begira nondik, horregatik irabazi genuen, ze oso ondo jokatu ta aukerak eta nahi dezuena, baino gol bakarra sartu genuen, eta gol horrek hiru puntu eman zizkigun.

Eta ditxosozko falta horrek zer gehigo ekarri zuen? Zaleen poza, horrelako gauzak gustatzen zaizkigulako, ze "hostia, Bravo falta botatzera, imajinatu sartu egiten duela!!!" Eta sartu!!!subidonazo!!! Horrelakoak ez dira egunero pasatzen...Giro ona taldean, aste osoa Bravo parrez eta ingurukoak ere pozik gauza ondo atera zelako, eta kritikak entzun beharrean ba "ausardia", "txapeldunen zortea" eta antzekoak entzuten dituztelako. Eta gainera irabazi. Eta Lasarte eta "staff" teknikoarentzako ba afirmazioa, egiten ari diren lanean eta bere sinismenari jarraiki besterik ez delako igoera ailegatuko. Eta teknikoek pentsatzen zuten Bravok sartu egingo zuela, eta sartu egin zuen, eta hori arrazionala izango da, baino asmatu egin zuen eta bere jokalariak eta beren egoera animikoa ezagutzen dituela erakutsi du. Oso inportantea.

Horregatik, txalo bat Lasarteri. Ederki ari zerate "Matxete", Navajas eta Balbi!!

REAL!!!!!!

The Damned United (2009). Pelikulon!!

2010-02-15T22:26:00.004+01:00

Eskerrik asko Alan nere ingeleseko irakasleari pelikula hau uzteagatik. A ze gozatua!!! A ze pena bukatu denean!! Eta ba omen dago jendea futbola gustatzen ez zaiona...

1968. Ingalaterra. Futbola. Eta entrenatzaile harro bat, Brian Clough ( "I wouldn't say thay I am the best couch but I certainly am in the top one"). Benetako istorio batean oinarritua, eta erakusten diguna futbola zer den, txorakeriak alde batera utzita. Jokalariek entrenatzailearekin batera erretzen zuten garaikoa, aldagela zaharkituak, Derby County, lokatza, Leeds United (kapitain Combo dutela, bai, This is England-ekoa), joku gogorra eta gaur egun inondik ikusten ez diren balore batzuk zeudenekoa. Hain zuzen, gure Reala txapeldun bilakatu zutenak.

Pelikuloia. Futbola gustatzen bazaizu ezinbestekoa.

Der rollerhof. Sehr gut! Im Langwedel

2010-02-01T17:37:00.000+01:00

Skuter klasiko bat erosi nahi badezu, hau izan daiteke zure tokia. Hori bai, jun prestatzn 3000 jeiper!!!!

I've got my mojo working...Martxoak 19-20

2010-01-30T12:28:00.001+01:00

Kiko Amati elkarrizketa (The Boiler-Bartzelona)

2010-01-29T12:12:00.013+01:00

theboilerclub.blogspot.com helbidean irakurri det elkarrizketa hau eta pentsatzen det Kiko Amat tipo interesantea dala eta asko ikasten dela berarekin, bai musikaz, bai literaturaz, bai bizitzaz orokorrean. Fanzine bat ere idazten du bere anaia Urirekin batera: La Escuela Moderna. Hau da Rompepistas nobela idatzi zuena, eta ahal dudanean Cosas que hacen Bum! eta El Día Que Me Vaya No Se Lo Diré a Nadie irakurri nahi ditut, bere bi aurreneko nobelak.

Elkarrizketarekin uzten zaituztet

Incendiario mod en los 80, barcelonés anglófilo, incansable fanzinero, punk rocker con trajes a medida, llevador de camisetas y chapas que casi nadie entiende, articulista vitriólico, desesperado name-dropper, padre de familia, soul boy con tejanos estrechos, gamberro controvertido, adorador de zapatos, acumulador de discos, ígneo conversador, devorador de quintos en bodegas; y, ahora, novelista Pop de muy difícil clasificación y elevado nivel polémico.Es Kiko Amat, por si dudaban.Y se lo presentamos en una larga entrevista que repasa su trayectoria literaria.

Con Rompepistas cerraste tu particular trilogía “teen”, después de El Día Que Me Vaya No Se Lo Diré a Nadie y Cosas que Hacen BUM! ¿Sigues pensando que ya no puedes escribir nada más, o nada mejor, al respecto? Y, claro, ¿por qué?
Lo de la trilogía no hay que tomárselo muy al pie de la letra. Es una de aquellas cosas que dices en entrevistas con plena conciencia de que va a ser el titular (uno ya tiene tiros pegaos en esto), y que en el momento tiene gracia por la conexión MacIness y la London Trilogy. Fue una manera de (volver a) lanzar cabos-flechas de influencias y cosas grandes para que la gente preste atención, más que una auténtica visión original de trilogía para las novelas. Sí las imaginé -al final, después de que todo el mundo me lo preguntara- en un solo tomo, con cubierta de piel de pecarí y mi anagrama grabado a fuego en el cuero. Pero volveré a escribir novelas de adolescentes, estoy seguro; es la parte de la existencia humana que más me interesa y fascina. A los que les obsesionen estas cuestiones tanto como a mí les recomiendo el libro Teenage; the creation of youth 1875-1945 de Jon Savage. Es pre-rock'n'roll y pre-pop, y empieza con los victorianos, cosa que lo hace aún más inaudito e interesante.

Por otro lado, en varias charlas de barra de bar, así como algún medio de comunicación, has anunciado que vas a encarar una nueva etapa literaria centrada en la vida adulta, llena de obsesiones malcriadas, ilusiones rotas y esperanzas templadas. ¿Puedes adelantarnos algo al respecto?
Es un género que no existe, pero que de hacerlo se llamaría "Novelas de cuarentones en caída libre". Los 40 son otro momento crucial y potencialmente destructivo de la vida. La gente, al acercarse a esa edad, se vuelve majara. Lo de la Crisis de los 40 no es un cliché, sino una verdad aterradora y con enormes posibilidades narrativo-humorísticas. Es terreno adobado para la tragicomedia. Todos esos tipos cargados de sueños rotos, esperanzas aguadas, caminos erróneos, amistades perdidas, vidas malgastadas y un continente físico que ya no les obedece con los años (los achaques, que se multiplican) llegan a un vórtice de catarsis en que todo es posible. Pierden la razón, y es en ese vórtice donde acontece lo imposible: squares que empiezan a ir a putas regularmente, abstemios que empiezan a engullir MDMA como gominolas, tipos consistentemente casados que de repente empiezan a sentir la compulsión de cubrir a toda fémina con la que se cruzan, tíos más envarados que amish y con gustos Jose-guardiolesques que empiezan a lucir "moda joven" y a bailar música electrónica... Es una novela que pide a gritos ser escrita. No puedo adelantar más que eso, porque soy un poco supersticioso en lo de hablar de trabajo en progreso.

El Día Que Me Vaya No Se Lo Diré a Nadie fue tu debut. Pero mientras se lee da la impresión de que ni siquiera te lo planteaste como un libro o un relato, sino como un “voy a crear estos personajes, en este contexto, y a ver qué pasa”. ¿Es una percepción correcta o todo estaba planeado de antemano?
Bien descrito. En aquel momento estaba leyendo a Richard Brautigan compulsivamente, y estaba en mi cénit personal de espíritu filo-twee. Después de muchos años de destrucción de la inocencia, pasaba por un momento en que quería volver a ella, aunque fuese de forma simulada (no hay manera de recobrar la inocencia a los 28; han pasado demasiadas cosas terribles, demasiadas traiciones y dolores, hay demasiada culpa y pena). El día que me vaya... era una celebración de la inocencia y pureza. Se me ocurrió escuchando "You can hide your love forever" de Comet Gain, una canción que casi habla de la castidad como de algo deseable. Se trata de un anhelo por algo puro, bello e indestructible. Mejor un amor puro e imaginado que uno verdadero que vas a manchar, esa era una de las premisas. Es un concepto un poco Dexys, también, ese del anhelo de pureza, de limpieza. Pero no había una linea argumental clara, aparte de capitulear con título, a la Brautigan, y la personalidad de los personajes principales. Y lo del Mundo Paralelo, que está clarmente influenciado por La tentación vive arriba y Billy Liar.
Por otro lado, El día que me vaya era también una especie de apuesta conmigo mismo, un auto-chulearme: "¿A que no vas y escribes una novela, payaso? No hay huevos". Así que tuve que escribirla, para demostrarme que podía. Luego están las razones negativas por las que nació El día que me vaya... A veces, el rechazo a algo es una fuerza creativa tan poderosa como el amor hacia algo. Mi novela de debut está en enorme deuda con el Extrañas criaturas de Jo Alexander, el Raro de Benjamín Prado y el Héroes de Loriga. Fue leyendo estos libros espantosos, deshonestos, estoy-locos e inconscientemente humorísticos que me dije por primera vez: 'Coño, K, tú puedes hacer algo mejor que esto. Es imposible hacer algo más malo'.

Tu segundo libro, Cosas que Hacen BUM, pecó, según muchos, de excesivamente name-dropper. Otros lamentaron estar cerca (o haber pasado) ya de la trentena cuando salió, aseverando lo habrían disfrutado a fondo de haber tenido 14-15-16 años. Por otro lado, capturabas bastante bien la mentalidad que imperaba en los ’90 en Barcelona… en fin, la pregunta es: ¿Aún quieres-amas ese libro o, con el tiempo y Rompepistas mediante, te has distanciado emocionalmente del mismo?
Lo de la mentalidad de los 90 en Barcelona sí me sorprende, porque jamás me he sentido particularmente parte de mi tiempo ni lugar. Pero, en cualquier caso, tengo con el BUM una relación de amor-odio (bueno, tal vez odio sea demasiado fuerte; digamos desagrado). El BUM nació a caballo entre dos de los peores años de mi vida, y en un nefasto momento personal. Es un producto directo de un momento, y como tal me trae recuerdos horribles. Por otra parte, tiene un montonazo de fans (muchísima gente lo prefiere a Rompepistas; craso error, a mi modo de ver, pero contra gustos...) y conserva muchas cosas buenas. Con todo su name-droppismo y aplastante autoreferencialidad y universo de obsesiones, es una novela firmemente anclada en la tradición. Tiene trama, pasan multitud de cosas, hace reír, tiene pathos, se lee ágil, hay un cierto misterio... Por tanto, en las cosas esenciales es una buena novela; no es una patraña posmoderna con título en inglés y capitulitos a lo entrada de blog. Dicho esto, sí podría haber metido menos nombres de cosas que me obsesionan. Uno siempre se da cuenta de este tipo de cosas demasiado tarde. En cualquier caso, para mi el BUM representa una educación práctica para llegar a Rompepistas.

En Rompepistas retrocedes aún más y, tras personas sobre la treintena o la veintena, pasas a describir la vida de un chaval a medio camino entre el niño y el adolescente. Con todas sus miserias. ¿Implicó esta novela una gran regresión por tu parte, o era más bien un cúmulo de recuerdos y sensaciones que ya habías ido re- exhumando y digiriendo, con lo que fue relativamente fácil escribirla?
Rompepistas es una de esas creaciones sobre las que lees a menudo, y que pasan una sola vez en la vida de un autor. Un libro catártico y una experiencia emocional inaudita, Rompepistas es mi primal scream, mi terapia psiquiátrica, hecha ficción. Escribiéndola no paré de llorar: No, en serio: no en plan cursi, ni para hacerme el maldito; simplemente, no me podía contener. Recordar lo pequeños que éramos a los 17, lo que nos pasó a mí y a mis amigos, los lazos que creamos, las pequeñas catástrofes que cayeron encima nuestro, y a la vez el orgullo de pandilla, la arrogancia extrema que da el formar parte de algo. Rompepistas es un canto a la amistad de pandilla y un homenaje a los amigos skinheads de 1987 y 1988, mis colegas de adolescencia. Como experiencia emocional, nunca volveré a tener el vínculo que he tenido con Rompepistas; soy consciente que es una cosa única que no volverá a pasarme. Casi mejor, porque me pasé el 2008 sollozando por las calles como una niñata. Pero era de la emoción, por recordarlo todo y por haber hablado al fin de una historia (pandilla de teenagers dañados y cabreados en el extrarradio de los 80's) que nadie hubiese contado. Nuestras vidas hubiesen desaparecido sin dejar recuerdo alguno. Pero ya no. En 30 años, la gente leerá Rompepistas y dirá: Esto era así. Y es verdad: lo era. Exactamente así.

¿Por qué la crítica (o parte de la misma) sigue confundiéndote con la llamada como Generación Nocilla? ¿Qué autores salvas que estén (justa o erróneamente) incluidos en esta etiqueta?
A nadie. No me gusta nadie de los Nocilla (menudo nombrecito cursi), y todos ellos operan en las antípodas de lo que yo hago. No me interesa la metaliteratura, y odio la concepción posmoderna de la historia y, en particular, de la narrativa. Que me incluyan ocasionalmente con ellos es vagamente insultante, pero supongo que lo que intentan los que lo hacen es diferenciarme de los carcamales de siempre y meterme en el saco de gente más "pop". Tampoco me gusta, por cierto, su genuflexión ante la Alta Cultura, y su constante deseo de ser incluidos en los canales de la cultura seria. Yo vengo de otro lugar. Para mí, que destrozaran Rompepistas en el Babelia fue una grandísima confirmación de haber hecho lo correcto. Como cuando en el NME un periodista hippie y fan de Jethro Tull escribió lo de "The Jam: overrated" tras verles en no sé qué festival multitudinario. Estas cosas le enorgullecen a uno, la verdad. Tengo esa crítica enmarcada en mi despacho.Ah, por cierto: mis dos escritores españoles favoritos son el fallecido Francisco Casavella y un autor asturiano que se llama Pablo Rivero. Su La balada del Pitbull es el primo hermano de Rompepistas, por si alguien quiere investigar.

Al margen de los libros y el articulismo, andas metido en otros proyectos como el sello Doble Vida Discos. Cuéntanos un poco más de qué va esta historia.
Con dos hijos, una novela en ciernes, una obra de teatro (muy particular) a medio hacer, un libro de ensayos musical-autobiográficos llamado Mil Violines, acabado de entregar a Mondadori, los artículos para La Vanguardia y RDL, el fanzine, un libro en catalán de sketches humorístico-neuróticos recopilando peleas con mi señora también a medio escribir... No me queda mucho tiempo para el sello, la verdad. Creo que soy el que menos se implica en las tareas prácticas, aparte de llamar por teléfono a ingleses borrachos. Doble Vida es un sello de split singles (un artista local, uno extranjero, por cara) que hemos creado con unos amigos fans del 7" y de la música pop chula. Es una cosa bien gloriosa en la que estar, aunque lamentablemente mi aportación sea tan magra.

¿Mil Violines? ¿Debemos esperarnos una suerte de 31 Canciones de Hornby, pero a lo Kikoamatesco? Adelántanos algo de esta nueva obra, pls.

Como todos los lectores van a decir lo del 31 Canciones, mejor aceptarlo ya y seguir adelante. Sí, Mil Violines es un libro de ensayos sobre canciones; en eso se parece al de Nick Hornby. No, en el mío no sale la J. Geils Band ni Nelly Furtado, y menos aún Rick Springfield. Digo, Bruce Springsteen; siempre los confundo. Qué más: en Mil Violines, además, se parte de la base de que el crítico es un ser humano con abuelos fallecidos, culpas, remordimientos, filias y neuras. No es un puto robot que hace crítica como resiguiendo plantillas de Geografía, 7ºEGB. En el mundo del periodismo musical se impide una y otra vez la participación del humano en los artículos, pretendiendo que el resultado será "crítica objetiva". Mil Violines parte del hecho de que la "crítica objetiva" no existe y, de hacerlo, no sería algo particularmente positivo ni deseable. Esto son discos y canciones, no patentes de maquinaria alemana: analizar cimas de la emoción humana sin que en el proceso participe la emoción es un sinsentido total. En este libro se habla de discos, de cómo influyeron en el que escribe sobre ellos, qué alteraciones provocaron en la vida del fan, qué momentos puntúan. A veces se teoriza sobre el grupo y el contexto (en el capítulo sobre mod revival y el Maybe Tomorrow como marsellesa moderna), a veces la canción es el telón de fondo donde pasan las (auténticas) patoaventuras del autor. Como "Cricklewood, 1995", que es el capítulo sobre el duro invierno de 1995: yo, mi hermano y un amigo incrustados en Cricklewood, Londres, mientras en el mundo suena una y otra vez la inmunda Wonderwall. O sea, que hay un poco de todo: ensayo, narrativa biográfica, exultación y entusiasmo, y unos cuantos diálogos-peleas con mi señora, que siempre son entretenidos de observar. Creo que saldrá a principios del 2011, en Random House/ Mondadori.

También sigues editando, junto con tu hermano, Uri Amat, el ‘zine La Escuela Moderna, en homenaje a Ferrer i Guàrdia, con una peculiar línea ética y unas condiciones muy particulares; que te pedimos –por si no lo habías adivinado- que nos expliques. De paso, si te marcas un recorrido de tu producción fanzineril, se agradecerá.
Empecé a escribir fanzines a los 14. Estaba en uno político (independentista) local de Sant Boi, del que me echaron por maquetar con fotos de Dead Kennedys y el Dance Craze y meterme con la línea oficial del partido. Desde entonces nunca he dejado de hacerlos: el mod-punk-garajero-teen (Rowed Out!) junto a mi hermano, el indie-riot-punk-mod mosqueado (Vendetta), el hardcore-punk-mod con grandes pretensiones (Hangover)... Hay más, pero tampoco hace falta. Digamos que La Escuela Moderna (que también co-edito con mi hermano) es el mejor que he hecho. Si no fuera el nuestro, sería mi fanzine favorito. Todos nuestros escritores son excepcionales, muy informativos, pero a la vez muy divertidos. La línea es difícil de explicar: es de izquierda cachonda, radical de boquilla, anti-tecnocracia y anti-cinismo y anti-posmodernidad, y pro-entusiasmo, pro-obsesión, pro-pasión, pro-risotada, bastante mod y punk rocker en espíritu.

Por último, y para no alargar demasiado todo esto, ¿deseas añadir más comentarios, desde agradecimientos hasta juramentos de asesinato?
Listas, siempre listas. Estas son las canciones para mi funeral, que me dio por recopilar ayer. Pasadlas a un notario, que no quiero que luego suene algo horripilante.

THE JAM: Ghost

TIM HARDIN: If I was a carpenter

SMOKEY ROBINSON & THE MIRACLES: The tracks of my tears

MOSE ALLISON: I love the life I live

ASTRUD: La nostalgia es un arma

JOYCE: Clareana

GENERATION X: Kiss me deadly

THE CLASH: Stay free

DEXY’S MIDNIGHT RUNNERS: All in all (this one last wild waltz)

THE BEAT: End of the party

Poxpoliñaren bahiketa. Xabinaitorren 2. abentura!!

2010-01-28T00:58:00.001+01:00

Ez naiz oso komikizalea, baino Pololoak trilogia artelan bat da, eta punto final. Eta batez ere gauza batengatik, sexua tratatzen duen moduagatik: Xabinaitor Euskal superheroi bat da eta bere eginkizuna euskal poxpoliñak salbatzea da, teknika bitxi batzuengatik, hain zuzen (ia) denoi gustatzen zaizkigun teknika batzuekin. Jarraitu dezagun ba bere eredua!!

Beno, horrez gain, Patxi Gallegok, komiki serie honen aitak, kriston marrazkiak egiten ditu eta erakusten du irudimena eta umorea ez zaiola falta.

Ezinbestekoa. Chapeau!

El silencio tras el disparo (2000). Volker Schlondorff.

2010-01-26T00:44:00.002+01:00

"Die stille nach dem schuss", hori da berezko izenburua. Alemana ikasten hasi naiz, pixkanaka, e! Eta nik uste det horregatik aukeratu nuela pelikula hau liburutegitik, ea zerbait harrapatzen nuen edo...baino ez, azpitituluengatik ez balitz...baino hauekin ederki asko ulertzen da dena, eta belarria zertxobait egingo zitzaidan esperantzarekin, bertsio orijinalean ikusi nuen.

Ba...surprise, surprise....peliculón!!!!!! RDA puri purian, Berlingo harresia erori aurreko urteak, eta RAF?eko militante batzuk mundu erdiko polizia atzean dutela, toki seguru baten bila. Tematika hau gustatzen bazaizu, gozatuko duzu. Sariren bat ere irabazi duela uste dut pelikulak, hortaz ez da txar-txar-txarra ere, jaja!

Hona hemen peli batzuk, alemana ikasten ibiliz gero edo RDA, RAF eta gai hauek interesatuz gero, gustatu ahal zaizkizuenak:

September, D 2002
Der Baader Meinhof Komplex, D 2008
Starbuck Holger Meins, D 2002
Baader, D 2002
Black Box BRD, D 2001
Die innere Sicherheit, D 2000
Todesspiel, D 1997
Stammheim, D. 1986
Die bleierne Zeit, D 1981
Die dritte Generation, D 1979
Deutschland im Herbst, D 1978

The Draytones. Up in my head (2008)

2010-01-18T01:52:00.000+01:00

The Kinks gustatzen bazaizkizu gustatuko zaizu talde hau. Kide ingeles eta argentinarrak ditu eta, bitxikeri moduan, aipatu Paul Wellerek bere bira batean telonero lanak egiteko aukeratu zituela. Niri 5-6 abesti asko gustatu zaizkit. Pop nahiko suabea da baino gitarra indartsuak ere sartzen dituzte.

Problemas reales (extrema derecha) e imaginarios (comunismo) en Europa

2010-01-12T07:14:00.002+01:00

Hausnarketa interesgarri hau aurkitu det internet (borreruak.blogspot.com). Asier Blas hernaniarra da eta duela urte batzuk asko gustatu zitzaidan liburu bat idatzi zuen: "Atzoko eta gaurko harresiak".

"...intentando equipara la praxis autoritaria del “comunismo” con la del fascismo y el nazismo, tratan de enviar el mensaje subliminal de que “si no son tan malos los comunistas tampoco lo son los del ultraderecha que gobernaron igual (sic)…"
Asier Blas (Cartas del Este)

En muchos países de Europa Central y Oriental hace años que se inició una caza de brujas contra los “comunistas” y todo símbolo del pasado que tuviera relación con el “socialismo real”. Muchas actitudes personales y políticas eran y son comprensibles desde lo sufrido durante los años de autoritarismo soviético. Lo que era y es mucho más difícil de entender es que en nombre de lo padecido se violen derechos humanos, libertades civiles y principios democráticos básicos que lo que fundamentalmente pretenden es socavar cualquier alternativa al neoliberalismo imperante y/o marginar a minorías étnicas.

Ante esta cruda realidad, durante años, los países de Europa Occidental han cerrado los ojos o han realizado suaves críticas. Algo más enérgica fue la UE a la hora de solicitar una serie de requisitos democráticos para poder entrar en su club. En más de un país no tuvieron otra opción que flexibilizar sus políticas restrictivas respectos a los derechos civiles y democráticos. Por ejemplo, en el caso de Letonia, tuvieron que flexibilizar el acceso a la ciudadanía para los residentes de etnia eslava (muchos de ellos nacidos en el país eran apátridas de segunda y tercera generación, es más, aún 350.000 personas siguen siendo apátridas). Además, tuvieron que tragar con dar la ciudadanía a todos los nacidos después de la independencia. Ahora bien, una vez consiguieron su ingreso en la UE las cosas cambiaron sustancialmente. Compañeros politólogos letones y miembros gubernamentales así lo explicaban, entre risas, en el congreso de la ECPR celebrado en Riga el año 2008. Los letones no lo ocultaban, decían directamente que se sacrificaron un poco (tampoco tanto… no es que repartiesen ciudadanía entre todas/os las/os nacidos en Letonia…) pero que una vez habían entrado en el club europeo estaban volviendo a apretar las clavijas a los “rusos” (se refieren con “rusos” a habitantes eslavos de Letonia que en muchos casos jamás han pisado Rusia, Bielorrusia o Ucrania).

Este mismo fenómeno ocurría en otra serie de países de Europa central y oriental que una vez entraban en el club cada vez mostraban menos remilgos para vulnerar los derechos humanos, las libertades civiles y los mínimos democráticos. Todo tipo de partidos y movimientos de centro, derecha y ultraderecha han promovido o se han mostrado pasivos respecto a la persecución de las minorías étnicas, sexuales e ideológicas. Pero tampoco es de extrañar, este mismo fenómeno se está expandiendo en Europa occ

idental donde en algunos países se han constituido gobiernos de coalición con partidos de ultraderecha o los partidos clásicos han ido adoptando las propuestas políticas de la extrema derecha.

Es en este contexto, los Países occidentales y Europa Central y Oriental intentan desviar la atención del verdadero problema, a saber, el crecimiento de la extrema derecha y la permeabilidad de los partidos clásicos a las ideas surgidas de esta. Para ello, los últimos años han iniciado una campaña de estigmatización de los “partidos comunistas” y de lo que fue el “socialismo real” equiparándolos con el nazismo y el fascismo.

De esta manera, quizás algunos pretendan introducir en la agenda un “problema inexistente” para echar arena sobre el real, las ideas de extrema derecha; y otros, en cambio, buscan equiparar el “fascismo” al “comunismo” para de esta manera atemperar y suavizar la estigmatización de la extrema derecha. La lógica es sencilla, el “socialismo real” fue un sistema autoritario pero su ideología pregonaba la igualdad entre personas, era antirracista y como último fin predicaba la fraternidad entre humanos.

Hace bien poquito un amigo norteamericano nos visitaba y me decía aquello que muchas veces hemos escuchado: “el comunismo era una buena idea mal aplicada”. Recordemos que todavía en la década de los 50 y 60 del siglo pasado, en EEUU los conservadores llaman “comunistas” a los que eran antirracistas; y aún hoy, aunque no suelen expresarlo públicamente, los sectores más conservadores y de extrema derecha siguen asociando el antirracismo y la búsqueda de la justicia social (entendida como hacer desaparecer la pobreza, promover una sanidad pública y universal, impulsar la educación pública de calidad etc.) a “comunismo”.

Desde este punto de vista, desde los objetivos políticos, económicos y sociales del “comunismo”, su prestigio social no ha sido totalmente socavado a pesar del acoso que ha sufrido. Así las cosas, algunos intentando equipara la praxis autoritaria del “comunismo” con la del fascismo y el nazismo, tratan de enviar el mensaje subliminal de que “si no son tan malos los comunistas tampoco lo son los del ultraderecha que gobernaron igual (sic)… (En España se riza el rizo cuando dicen que también “con Franco había trabajo”. La diferencia la dejaba bien clara una comentarista de este blog, desde el cambio de régimen el desarrollo humano en España ha progresado notablemente, en los países de Europa Central y Oriental ha retrocedido). Y de este tipo de argumentación, se pasa a justificar los pactos de gobierno con la ultraderecha y a interiorizar sus propuestas políticas. Se trata de preparar el terreno para aterrizar, estabilizar, digerir y metabolizar a la extrema derecha y sus ideas dentro del sistema.

La cuestión es que sea para justificar a la extrema derecha o sea para crear una cortina de humo sobre el problema del ascenso de la ideología y la praxis de extrema derecha en Europa, en varios países de Europa Central y Oriental han puesto en marcha una caza de brujas contra “los comunistas” y en todo Occidente se ha reforzado la campaña de desprestigio y acoso contra el “socialismo”. Mientras la realidad es tozuda, porque pensarlo por un momento, preguntar a vuestro alrededor y aportar vuestro propio análisis. ¿Creéis realmente que hay alguna posibilidad de que en Europa surja un sistema y una praxis similar a la que supuso la URSS? Está claro de que no hay vuelta atrás a esas experiencias, no existe “peligro” alguno.
En cambio, la extrema derecha y sus ideas viven una nueva juventud en todo el viejo continente. En el caso de Europa central y del este, tenemos una serie de gobiernos que discriminan y/o persiguen a las minorías sexuales, étnicas, culturales e ideológicas. Hacen declaraciones xenófobas y racistas, y por origen étnico segregan a los niños en las escuelas y han permitido la esterilización de mujeres. Además, tienen una actitud agresiva con los inmigrantes de países pobres y la discriminación que sufren las mujeres es totalmente obviada. Hay que tener en cuenta que la lucha por la igualdad de género ha retrocedido de una manera espectacular desde la caída de la URSS. En esta misma línea llama la atención como aún la violencia de género sigue sin saltar a la agenda política y social.

Sin embargo, el problema son “los rojos”. “Los comunistas” son acosados y/o ilegalizados mientras sus acciones y propuestas políticas no suponen ninguna amenaza contra los derechos humanos, libertades civiles y la democracia. En cambio, la ultraderecha es permitida, participa en gobiernos y su ideología cada vez más es adoptada por los partidos convencionales en el Este y el Oeste de Europa donde los estados cada vez se apuntan más a la vulneración de los derechos humanos y las libertades civiles-democráticas.

*Publicado por hitza hartu

Vicious Rumours: "Anytime, day or night!" (1986). Portada zatarra baino musika ondo dago...

2010-01-03T05:30:00.005+01:00

Oi! musika umorearekin nahasten dute ingeles hauek, eta aldaketa eta erritmo bitxi batzuekin batera, lortzen dute beren musika berezia izatea eta oso ezaguterraza. "Too close for comfort", "This is your life" eta "Anytime day or night" temazos!! Hori bai, portada hori...

"There's always one or two..."

¿Dónde está Goar?

2009-12-29T00:15:00.001+01:00

Esos Cicatriz, grandes! Ese grupo que se formó en un centro de desintoxicación en 1983. Ese grupo que grabó el "Inadaptados", el mejor disco Oi! de Euskal Herria. Ese grupo que no se merece que un tío elegido en un casting les sustituya 13 años después de la muerte de su último miembro original que quedaba con vida (Natxo Etxebarrieta, cantante).

"Oi! A view from the dead-end of the street" (1981). Kaleko musika. Kaleko jendea. Kaleko arazoak.

2009-12-26T23:45:00.004+01:00

Oso liburu interesgarria da hau Oi! musika nola jaio zen ezagutzeko. 50 orrialde besterik ez dira, eta argazki askorekin gainera. Beraz, eserialdi batean erraz irakurri daiteke. Liburuak Oi! doinuen aurreneko pausuei buruz hitz egiten du eta lauzpabost ataletan Garry Johnson eta Garry Bushellek beren ikuspegia orduko elkarrizketa eta prentsa errekorteekin nahasten dituzte. Bushell orduan Sounds musika aldizkarian zebilen lanean eta Oi! musika gertutik jarraitu zuen, tartea eginez aldizkarian. Orduan Oi! musikaz hitz egiten zuen kazetari bakarra, esaten dutenez.

Liburu hau irakurrita, nahiko argi geratzen da Oi! musika kalean eta kaletik jaiotako musika estiloa izan zela, punk musikak egin zuen aldaketatik ihes egin nahian, eta jatorrizko izaera errebeldea mantenduz. Garai haietan (80ko hamarkadaren hasiera) punk musika "ofizializatzen" ari zen eta prentsa eta politikoak bere izaera puskatzailea "biguntzen" saiatzen ari ziren (beti egiten duten bezala). Orduan punk musikaren inguruan zebiltzan zenbaitzuk, langileri klaseari lotutagoak zeudenak Oi! musika sortu zuten: by the kids for the kids!! Eta inorrekin ezkondu gabe.

Egia esan, ordukoak ez dauka zerikusi haundirik oraingoarekin, eta Gipuzkoan argi ikusi daiteke. Orain esaten baduzu "niri politikoak bost", "niri nire egunerokoa inporta zait", badakigu zeintzuk gainera botako zaizkizu, apolitiko pegatina jarrita. Baino Oi!aren eta skinhead mugimenduaren sustraia horixe da bereziki, hori horrela da. Gero hitz egin ahal izango dugu Euskal Herrian egoera ezberdin bat daukagula eta nola pasa daitekeen politikaz eta hori dena...baino gauza ez da politikaz pasatzea (ezinezkoa), baizik eta politikoez pasatzea, eta hori egiten duten hainbat eta hainbat ezagutzen ditut nik nire auzoan, denak langileri klasekoak, baino inork ez dauka kaskamotza...

Gai honi lotuta, Quique Skatalak hausnarketa interesgarria egin zuen duela hamar bat urte, skinhead mugimenduari buruz, eta hein haundi batean ados nengoen berarekin. Niri ere gogorra egiten zait "no red no fascist" irakurtzea, baino mugimendu musikal hau horren gainetik zegoen denok dakigun urteetara arte. 80eko hamarkadaren hasieran NF partidua skinheadak bere aldera eramaten hasten den arte.

Ba horixe, gaur egun mugimendu honen inguruan gaudenoi bere sustraiak ezagutzea ez datorkigu gaizki. Oi!, having a beer, having a laugh!

"Rompepistas"-Kiko Amat. Punk eta skinak Sant Boin 80. hamarkadan

2009-12-23T06:49:00.004+01:00

Azkenean bukatu det. Hilabete pare bat baneramazkien liburu honekin esku artean eta, hasi nuenetik bukatu arte beste bi liburu sartu dira tartean. Ez naiz oso liburuzalea, baino gainera, idazle honen estiloa kostatu zait, nahiz eta gaia gustatu.

Aurreneko liburua izan da Kiko Amati irakurtzen diodana. 80eko hamarkadan kokatzen da gaia, Sant Boin, Bartzelona inguruko herri batean, langileen etxebizitzek osatutako herri batean. Rompepistas, protagonista, eta lagunak punkak eta kaskamotzak dira, eta talde bat ere badute: Las Duelistas. Generation X taldeari aipamenak konstanteak dira eta beste talde batzuk ere badaukate beren tokia nobelan: RIP, The Clash, Specials...

Gaiari buruz esan behar dut atsegin dudala, baino pixka bat kargatuta nagoela 80eko hamarkadari egindako gehiegizko "retrobegiradaz". Baino bueno... ondo. Nobela lehen pertsonan kontatuta dago eta niri buruan geratu zaidan ideia nagusia hau da: nobelako "Rompepistas" Kiko Amat al da bere gaztetasunean? Tipo honen ibilbidea pixka bat ezagututa, enkajatu dezake, eta hori jakiten saiatuko naiz, besteak beste, orain arte kataluniarrak idatzitako beste bi nobelak irakurriz: "El día que me vaya no se lo diré a nadie" eta "Cosas que hacen BUM".

Estiloari buruz, eta hori izan da nobela irakurtzen hainbeste denbora izanaren arrazoi nagusia, pixka bat pisutsua egin zait. Beste blogen batean irakurri det erabiltzen dituen koletilla horiek irakurlearenganako gertutasuna ematen diotela. Niri, berriz, "no preguntéis" edo "échale la culpa al boogie" esaldiak, liburuan hamarnaka aldiz errepikatzen direnak, nekatu egin naute

Hala ere, atzo, azken 50 orriek iritzia zertxobait alda arazi zidaten, eta bukaera ere gustatu zitzaidan. Horregatik, eta blog honetan lantzen ditudan gaiekin bat datorrelako (bueno, futbolarekin ez asko) gomendatzen dizuet liburu hau.

* Si alguién lo pide, estoy dispuesto a traducir este texto al castellano.

"Rockers" (1978). Rastafarien lehenengo pelikula.

2009-12-20T02:27:00.004+01:00

Azkenean jaitsi det pelikula bat internetetik. "Rockers" izan da aurrenekoa, reggaeari buruzko pelikula aitzindaria. Asko gustatu zait eta oso interesgarria izan da ikustea nola hitz egiten duten inglesa jamaikar hauek. Oso bitxia eta barregarria ere bai batzuetan.

Uste det aktoreak ez zirela profesionalak, hau da, bere buruaren papera egiten ateratzen direla. Besteak beste: Gregory Isaacs, Horsemouth, Jacob Miller etab. Orduko sound system eta reggae talde batzuk ikusteko aukera paregabea, pelikulak oso erreala baitirudi. Eta haiek zuten bizimodua ezagutzeko ere. paregabea. Ez zuten lan askorik egiten hauek!! Pelikula ikusi eta gero ikasten hasi behar det nik, eta pufff!! Gogo guztiak kendu dizkit pelikulak...Hau ikusi eta gero plan onena porro bat piztu eta reggae pixka bat jartzea..

A! Bizitzan ikusi ditudan txurro haundienak ditu pelikulan aurrena hitz egiten duen tipoak....

Pelikula deskargatzeko: http://modschile.blogspot.com/

Nik ezingo nuen hobeto esan. Astiazaran akatu!!

2009-12-07T23:32:00.001+01:00

Realak Real Unionen aurka lortu duen garaipenak egarriz utzi nau eta blogetan realari buruzko gauzen bila hasi naiz ( lantokian nago, behintzat denbora aprobetxatu behar, bestela kaña batzuk hartzen egongo nintzan fijo...). 4-1 eta lider, txalo bero bat.
Blog batean hauxe aurkitu det, eta guztiz ados nago. Realzale naizenetik ez det ezagutu klubari hainbeste min egin dion pertsonari. "Persona non grata" betirako!!

Idatziarekin uzten zaituztet:

De la real de Arconada a la de 'Forrest Gump' Astiazaran

La herencia de 'Forrest Gump' Astiazarán comienza a dar sus frutos. La Real Sociedad, sí, aquel equipo histórico que a finales de la década de los 70 e inicios de los 80, enamoró a toda España con su trabajo de equipo, humildad, y por su filosofía de futbolistas marca de la casa... está a un paso de dejar la máxima categoría del fútbol español.
A un sólo pasito de pasar del cielo al infierno. De pasar de los dos títulos de Liga, aquella histórica Copa del Rey ante el Atlético de Madrid, su récord de imbatibilidad que tan sólo pudo cortar una suculenta prima merengue... a una Real de Segunda división, otro grande en las tinieblas. ¿Motivos? ¿Culpables? Como el famoso anuncio que está arrasando en televisión... "Que levante la mano el que ha llevado a la Real Sociedad al infierno".

Muy bien señor Astiazarán, eso es tener iniciativa, ser sincero y asumir las culpas. Porque ¿es usted quién ha levantado la mano verdad? José Luis Astiazarán, ex presidente de la Real Sociedad hace un par de temporadas, y actual presidente de la Liga de Fútbol Profesional (nadie ascendió tanto con tan escasos méritos) otorga el galardón de haber desbancado al 'tonto' más famoso de toda la historia del cine, el entrañable 'Forrest Gump' que espero sepa perdonar mi atrevimiento de compararle con tan singular elemento y 'galáctico' de las finanzas. Déme usted dinero que yo le enseñaré como gastarlo sin que nadie sepa donde.
Astiazarán cogió las riendas en una Real Sociedad con superávit y en muy poco tiempo lo ha convertido, con su pésima y extraña gestión, en una entidad deudora, con grandes problemas económicos y entre los líderes de los clubes en números rojos de nuestro fútbol. Pero no contento con ello, dejó a la Real al borde del abismo, su nueva víctima (la LFP) también atraviesa momentos delicados, hasta tal punto que los amigos de El Buscador están investigando si era el propio Astiazarán quien llevaba los mandos del Titanic.

¿Qué pensarán gloriosos como Arconada, Satrústegui, Zamora, López Ufarte, Idígoras, Alonso... (aquellos nombres que escribieron las páginas más bellas de la historia realista) de la actual situación del equipo txuri urdiñ? ¿Qué ha sido de esa entidad seria y bien dirigida que durante muchos años fue ejemplo de gestión y estructuras deportivas? ¿Qué ha ocurrido con ese equipo que fue reclamo de los grandes que veían como ni sus grandes presupuestos le permitían hacerse con el fichaje de gente como Arconada, Zamora o Satrústegui?

¿Qué ocurrirá a partir de ahora? Muy fácil, mientras que esos jugadores históricos, esos mitos de carne y hueso que impregnaron de sudor y orgullo su sentimiento blanquiazul sufren con dolor una situación que parece no tener solución, los grandes culpables de este triste presente e inquietante futuro se han apresurado a salvar su culo sin echar la vista atrás, en busca de otro sueldazo o el euro millón que le permitan asegurarse una jubilación cada vez más cercana sin importarle los corazones heridos en el camino; esos corazones txuri urdiñ que aguantan con entereza y gallardía la impotencia de ver como el enfermo está en fase terminal.

¡Aupa erreala!

Aupa!!

arconada.blogspot.com

2009-12-05T23:43:00.003+01:00

Arconada gustoko baduzu, derrigor pasa behar duzu blog honetatik. Banekien ona zela, baino...historiako atezain onena??

bloga ikusi

Hainbeste denbora horrelako pelikula baten zain...This is England (2008)

2009-11-25T01:55:00.006+01:00

Zer esan? Nola hasi? Skinhead mugimenduaren bueltan ibili naiz aspaldiko urtetan eta ederki dakit historio guztia. 80ko hamarkada bizi nahi nukeena da. Eta Inglaterra toki kuttuna. Dena biltzen du Shane Meadows zinegilearen lan honek.

Batzuk maisu lana esaten diote, eta sariak ere eman dizkiote. Nik arlo teknikoaz ezer gutxi aipatu dezaket, baina nire kritika egin gabe ez dut utziko. Zinean ikusi nuen eta aurreko astean berriz DVDan, eta bertsio orijinalean ( lehenengo aholkua: ikusi jatorrizkoa). Pertsonaiei dagokienez, bat asko gustatzen zait eta beste bat oso gutxi. Asko gustatzen zait haur protagonista, mundiala!! Eta nolako papera jarri dioten, eta ze aurpegi daukan, barrea eragiten dit. Gutxi zein gustatzen zait? Bai, asmatu duzue: Conbo ( ez dakit horrela idazten den), ez bakarrik faxista bat delako, baizik eta bera agertzen denetik filmak hartzen duen norabideagatik. Ordura arte, irrifarre batekin ikusten dut pelikula, eta guztiz sartuta, flipatzen, han bertan banengo bezala. Eta bera agertzen denetik irrifarrea pixkanaka kentzen dijoa, eta bukaeran kopeta zimurtu eta guzti egin arte. Baina...zer egingo diogu, c'est la vie!!

Gehiagotan ikusiko dudala ziur nago, nire bizitzan Quadrophenia pelikulan daukan errekorra (gehienetan ikusitako filma) honek beteko du fijo. Eta bigarren aholkua: DVDan ikusten baduzue ikusi "sin falta" kendutako sekuentziak eta baita ekoizleari egindako elkarrizketa, behintzat Thomas Turgoosen aukeraketa arte!!!

¿Qué decir? ¿Cómo empezar? Llevo muchos años involucrado en la escena skinhead y me se bien toda la historia. La decada de los 80 es la que hubiese querido vivir. Y Inglaterra un sitio que me gusta mucho. Esta película de Shane Meadows tiene todos los ingredientes.

Algunos dicen que es un trabajo magistral, y también le han dado algunos premios. Yo poco puedo comentar de el apartado técnico, pero no me voy a quedar sin hacer mi comentario. La ví en el cine y la semana pasada la volví a ver en DVD, en versión original (primer consejo: ver la original). En cuanto a los personajes, uno me gusta mucho y hay otro que muy poco. El que me gusta mucho es el crío protagonista, grande!!! Y qué personaje le han puesto, y qué cara tiene, me hace mucha gracia...¿Y el que me gusta poco? Sí, habéis acertado: Combo (no sé si se escribe así), y no solo porque es un fascista, sino por el camino que toma la película desde que entra en escena. Hasta entonces, veo la película con una sonrisa, y totalmente metido, como si estuviera en Londres en el 83. Pero desde que sale, poco a poco la sonrisa se va apagando, y al final hasta con la frente arrugada...Pero, qué le vamos a hacer!!

Estoy seguro que la veré más veces, esta película batirá fijo el record que actualmente posee Quadrophenia ( la de peli más veces vista). Y antes de terminar el segundo consejo: si la veis en DVD ver sin falta las secuencias eliminadas y también la entrevista al productor, por lo menos hasta el casting y la selección de Thomas Turgoose!!!

Zerbait falta zen blog honetan, ezta?

2009-11-24T16:00:00.000+01:00

Der bier...

Reala 1-Cartagena 0. Hori dek tensioa askatzea hori!!!!!

2009-11-23T09:20:00.002+01:00

90 minutua. Reala nagusi da jokoan baino aukerak sortzeko orduan zailtasunak ditu. Azken bost minutuak azkar joan dira Cartagenak laaaaasai jokatutako bi jokaldietan. "Ze pardiloak garen!" da Anoetan gehien entzuten den esaldia. Realak falta-korner bat duela minutu batzuk atezainaren eskuetara bidali du, sei aurrelari txuriurdin area barruan zeudenean. Desesperantea...

Badirudi, hamarren aurka arituagatik ere, joan egingo zaigula aukera Cartagena garaitu eta sailkapenean postu bat aurreratzeko. "Taldea nekatuta dago", "Balbi dimisión", "aldaketak lehenago, Lasarte!" eta horrelako oihuez inguratuta nago. Romanellik "bi jokaldi, bi jokaldi" errepikatzen du eta nik zalantzak ditut.

Baino baloia Nsueri iritsi zaio, honek, bizi, erdiraketa zail bat jarri du eskuin oinarekin eta hor azaltzen da "aspaldiko" Agirretxe, eta goooooooooooooooooolll!!!!!! gooooooooolllll!!!!!!!!goooooooooooollllll!!! Futbolak tentsioak askatzeko balio duela diote. Nik hilabete guztikoak askatu ditut gaurko golean!! Futbola pasioa da, eta niri ez kendu horrelako golak ospatzeko gozamena. Ez daude gauza asko bizitzan horrelako egoera animikora eramaten nautenak. Ez galdetu zergatik ze ez daukat erantzunik. Futbola. Reala. Gola. Hiru puntu. Poza.

"Zuhaitzek ez digute zelaia ikusten uzten" edo horrelako zerbait...

Bueno, partidu ondorengo estasia jaitsita (haundia izan da), lantokiko ordenagiluan nago, eta partiduak merezi duen azterketa egiten saiatuko naiz. Lehenengo eta behin, barkatu baino 20. minutuan ailegatu naiz....

Lehenengo zatia txarra. Berriro ere ez zait iruditu taldea golaren bila joan denik, eta aurreneko zatia, zakarrontzira bota ez nuke esango, baino ezer gutxi egiteko baliatu dute gipuzkoarrek. Nire ustez, Cartagena hobea izan da aurreneko zatian. Esan behar det baita ere ez zaidala gustatu Bueno-Agirretxe aldaketa, eta Realaren aukera garbienean zeharo berekoi egon dela uruguaitarra Anttoniorekin. Hauek ez al ziren etxe berdinean bizi? eskerrak...

Bigarren zatian animatu da partidua. Eta gehiago Cygan atzelari frantziarra kaleratu dutenean (toooontooooo!). Deskantsuan aldaketan bronka egon da fijo, ze Realak bigarren zatian beste aurpegi bat erakutsi du. Partiduaren bila joan dira, eta horren saria jaso dute partiduaren ondarrean. Porronek esaten du aldaketak berandu egin dituela Lasartek. Nik ez dakit berandu ala ez, baino uste det mesede egin diotela aldaketek taldeari (Aranburu-Nsue eta Bueno-Agirretxe). Niri Nsue asko gustatzen zait; uste det ez dagoela jokalaririk taldean bere mugikortasuna dutenak eta pertsonalki horrelako jokalariak nahiago ditut: aktiboak, hanka sartzen dutenak...

Total, hiru puntu, golaveragea alde, gutxienez bigarren, 25 puntu, eta bosgarren garaipena segidan etxean. Taldeak irabazten badaki, behintzat. Gabeziak? Galdu ahal izan dugu (Cartagenak aukera paregabea izan du 85.ean), taldeari esperientzia falta zaio horrelako partiduak hobeto kontrolatzeko, taldeari kosta egiten zaio jokaldiak sortzea, hegalak (Griezmann eta Prieto) gehiegi sartzen dira erdialdera (tokiak txikituz zailagoa da mina egitea eta errazagoa defendatzea. De kajon...) eta bukatzeko, gola falta zaigu (Ongi etorri Zlatan).

Taldea hazten ari da, jokalari hauek gizontzen ari dira, eta berri onena da hori egiten duten bitartean puntuak bildu eta goiko postuetan finkotzen ari garela. Animo eta segi horrela!!

Banaka

Agirretxe: Ratxa txarra zeramakien, eta seguro ez zela ariko ondo pasatzen. Gainera, aulkia berotu behar izan du pare bat aldiz. Denagatik, zorionak Imanolo! Behar zaitugu!
Nsue: Bere 20 minutuak elektrikoak izan dira, eta erakutsi du gosea duela eta taldean sartzeko gogoa. Jokalari garrantzitsua izan daiteke denboraldi honetan.
Prieto: Gehiago nahi dugu. Hik ahal dek!!
Griezmann: Jendea txoratuta dauka. Jaso duen txalo zaparrada, itzela.
Gonzalez: Barkatu, Gontxa, baino....kale earra in dek bigarren zatian, e!! jajaja Oi!
Aranburu: Gaur ez du bere egun onena izan, eta aldaketa justifikatua zegoen. Animo Mikel!
Rivas: Ikutu dituen baloi gehienak kanpora. Baino borroka ezin zaio ukatu.

Futbolak erotzen gaitu!!!!!

2009-11-22T01:36:00.000+01:00

Blogetan begiratzen irudi bitxiak aurkitzen dira. Futbola eta hooliganak gustoko badituzu seguru argazki hauei begiratuko diezula momentutxo bat. A! Eta ez baduzu "Entre Vándalos" liburua irakurri, zeren zain zaude?

Ballet dantzaria izan nahi zuen Cockney-a. "Billy Elliot" (2000).

2009-11-21T01:27:00.003+01:00

Hernaniko liburutegitik besterik gabe hartu nuen, ez neukan erreferentziarik, ez onik ez txarrik. Sorpresa ederra izan da, zorionez. Kokapena, aurrena: 1984 urtea Ingalaterran. Bi osagai horiekin jada banekien pelikula gustora ikusiko nuela, kale paisaiarengatik. Gainera, The Clash eta The Jam!!! Gauza animatzen dijoa. Eta bukatzeko aktoreen jantziak ere asko gustatu zaizkit, garaiko jaka bakeroak, Donkey berokiak (bai, bai) ...

Eta gaiari buruz, haur baten ametsari buruz hitz egiten du. Billy Elliotek, 11 urte ballet dantzaria izan nahi du. Bere familia pixka bat atzerakoia da eta hasieran ez du ulertzen haurrak bide hori hartu nahi izatea (aita-semeak meatzean egiten dute lan). Bukaeran aita biguntzen da eta Londreseko ikasketak ordaintzen dizkiote, kostata, Billyk bere ametsa lortzeko. Pare bat sekuentzia malkoak ateratzekoak dira.

Orokorrean asko gustatu zait, eta ezer espero gabe!

Esta película la cogí de la biblioteca de Hernani, sin más, no tenía referencias, ni buenas ni malas. Ha sido una buena sorpresa, por suerte. Primero, la ubicación: año 1984 en Inglaterra. Sólo con esos dos ingredientes ya sabía que iba a ver la peli a gusto, por el paisaje callejero (o como se diga). Además, los Clash y los Jam!!! La cosa se va animando. Y para terminar, la ropa de los actores también me ha gustado mucho, vaqueros de la época, chupas Donkey (sí, sí)...

Y en cuanto al tema se refiere, cuenta el sueño de un niño. Billy Elliot, de 11 años, quiere ser bailarín de ballet. Su familia, no acostumbrada a estos "oficios", no entiende que Billy quiera coger ese camino (padre y hermano trabajan en la mina). Al final, el padre se ablanda y, con mucho esfuerzo, le pagan unos estudios en Londres para que el chaval cumpla su sueño. Hay un par de secuencias ideales para las lágrimas.

Una película que me ha gustado, y sin esperar nada del otro mundo. Eso sí, no apta para "durillos".

Beste pelikula on bat: "Otra mujer" (1988)

2009-11-20T01:40:00.004+01:00

Woody Allen-en pelikula tipiko bat. Niri asko gustatzen zaizkit, pertsonaien arteko elkarrizketa horiek, bizitzak ekartzen dizkigun egoeratara nola egokitzen diren batzuk eta besteak. Oso identifikatua sentitzen naiz horrelako pelikulekin. Allenek bizitza den bezala ateratzen duela esango nuke. Psikoanalista etxean eta kontsulta ordaindu gabe, jaja...

Una película típica de Woody Allen. A mí me gustan mucho, esas conversaciones entre personajes, como se adaptan unos y otros a las situaciones que nos depara la vida. Me siento muy identificado con este tipo de películas. Diría que Allen retrata la vida tal como es. El psicoanalista en casa y sin pagar consulta, jaja...

Irakeko gerra bertatik bertara. "Las tortugas también vuelan" (2004)

2009-11-19T04:16:00.005+01:00

GonÇalo lankideak utzitako pelikula hau ikusi det eta gustatu zait, nahiz eta bukaera oso gogorra duen. Asko gustatu zait "Satelite"ren papera.

'Bola y cadena. 20 años de explosión mod'. Ricky Gil

2009-11-06T03:57:00.008+01:00

Brighton 64 Bartzelonan 80. hamarkadan sortutako mod taldea da. Orain ez dute jotzen baina esaten dutenez ez dute bueltatzearen ideia baztertzen. Ofizialki 2001ean esan zuten agur.

Talde hau oso interesgarria da. Mod munduan, estatuan aurkitu dudan interesgarriena, esango nuke. Behintzat aurreneko abestiak. Zergatik? punk jarrera eta abiadura zutelako, batez ere abiadura. Txaston latza. Geroago pop doinuak izan ziren nagusi beren errepertorioan, eta hori niri...mmmmm...... ez zait gustatzen.

Liburu honek Brighton 64 taldearen ibilbideari egiten dio errepasoa, barrutik. Ricky Gil taldearen sortzaile, baxujolea eta abeslaria da obra honen idazlea. Memoria hona duela erakusten du, gainera. Edo egunerokoa idazten zuela, ze bestela ez dut ulertzen. Anekdota pila bat kontatzen ditu, eta bere bizimoduaren kronika ere bada liburua, atal berezia betetzen dutelarik neskekin izan dituen erlazioak. Kuriosoa.

Bukaeran Matamala taldearen pasarte batzuk ere badaude. Matamala Brighton 64 ondoren sortu zuten eta katalanez kantatzen hasi ziren.

Udaberrira arte...

2009-11-04T11:44:00.000+01:00

snif, snif...Eguraldi ona bukatzera omen doa, eta graduak beheruntz...Nik badaezpada eman nion azken rulea motoari aurreko ostiralean, Pasai Antxora joan nintzan Javi Reyertezengana. Hemendik aurrera ematen dizkiotenak, eguerdian eta eguzkiarekin izan beharko dute, eta...hala ere...

Heidi edo Andreas? Dopajea DDR-n.

2009-11-03T09:22:00.000+01:00

Berlingo harresia erori zela 20 urte bete diren honetan, artikulo asko argitaratzen hasi dira egunotan DDR, RDA, GDR edo Ekialdeko Alemaniari buruz. Alemania sozialistak baliabide asko bideratzen zituen kirolean arrakasta lortzeko. Horrekin erakutsi nahi zuten herrialde sozialistetan hiritarrak indartsuagoak, osasuntsuagoak, hobeak zirela bloke kapitalistan baino. Hori lortzeko, ordea, produktu debekatuak erabiltzeagatik egin zen ospetsu Ekialdeko Alemania.

Kasu deigarriena Heidi Kriegerrena izan daiteke. Pisu jaurtiketako munduko txapelduna 1986an, sexua aldatu behar izan zuen kirolari zenean hartu zituan anabolizante esteroide pilagatik. Bere gorputzaren aldaketaz jabetu eta sexu aldaketa eskatu zuen, orain Andreas izena hartu duelarik.

Ze gauzak irakurtzen diren igandeko egunkarietan...

Osasuna da nere bigarren taldea...

2009-11-02T14:43:00.003+01:00

Realak 5-1 galdu du, bai. Lasarteri inkrepatzeko gogoa ez zait falta, Agirretxe eta Griezmann aulkian uzteagatik, besteak beste. Berdinketa aseguratzera ez ateratzeagatik (ez zen batere emaitza txarra), nahiz eta hor taldearen ardura garrantzitsua izan. Baino hori DVri eta Herri Irratiko tertulia lotsagabeei utziko diet, niri baino hobeto ematen zaie eta... Gu esaldi honekin kontsolatuko gara: HOBE BEHIN 5-0 GALTZEA BOST ALDIZ 1-0 BAINO.

Animo Matxete eta animo jokalariak!!!!! Irabazi nahiz galdu, galdu nahiz irabazi!!!

Eta horrelako aukera bat ezinhobea da "gure" Osasuna gogoratzeko, eta are gehiago gure bloglagun Monnypenyk horrelako argazki polit eta esanguratsua utzi digunean (edo hartu diogunean).

Enric Duran, eta ez "Robin bank"

2009-10-31T22:00:00.009+01:00

Joan den astean elkarrizketa bitxi bat irakurri nuen Garan, hain zuzen, urriaren 25an. Enric Duran gazte kataluniarra elkarrizketatu zuten eta honek kontatzen nola hartu zizkien hainbat bankuei 492000 euro, kapitalismoaren aurkako borroka finantzatzeko. Hau egin eta gero, alde egin zuen baino ondoren Kataluniara itzuli zen eta hurrengo egunean atxilotu zuten. Kartzelan sartu zuten eta bertan pasa zuen denboraldi bat, eta behean idatzitako karta barruan idatzitakoa da. Orain, jada kalean, hitzaldiak ematen ditu, eta bere esanetan, inoiz ez dio utziko kapitalismoaren aurkako borrokari. Bizitza guztirako insolbente izatea erabaki du, ez nominarik, ez jabetzarik, ez ezer.

Ole hire potruk!!!!!!

CARTA PÚBLICA DE ENRIC DURAN DESDE LA PRISIÓN

Defender mi libertad es defender el debate libre y serio sobre qué modelo de sociedad queremos.La fiscal, representando a 19 de los 39 bancos y entidades financieras a las que expropié, me ha llevado a la prisión preventiva argumentando que "los hechos son graves" y que "existe riesgo de fuga".Los bancos se atreven a calificar mi acción como grave cuando es su creación de dinero sin base real y su alocada especulación financiera la que ha supuesto:

- Que hayan necesitado préstamos con dinero público por una cantidad 100.000 veces más grande que la que se me reclama.

- Que, como producto de este sistema financiero, los últimos años hayan sido los de mayor destrucción de ecosistemas y mayor agotamiento de recursos fósiles y minerales. Una destrucción creciente a la que nos condena un sistema que necesita crecer para funcionar, expoliar la naturaleza cada vez más, para mantenerse.

- Que el paro haya llegado al 17% de la población y continúa subiendo.

- Que millones de personas estén perdiendo propiedades y cerrando negocios al no poder afrontar sus deudas, quedando condenadas a la morosidad de por vida.

Lo que he hecho yo junto con los miles de personas y grupos que hemos colaborado en las
publicaciones CRISIS del 17-S y PODEMOS VIVIR SIN CAPITALISMO de este 17-M ha sido generar el debate social necesario sobre el modelo de sociedad que queremos, en un momento de crisis estructural que es la mejor oportunidad que tenemos para cambiar el rumbo antes de que sea demasiado tarde.

Grave es pues, la situación a la que nos ha llevado la banca como punta de lanza de un sistema caduco, que navega camino del barranco. Mi acción sólo ha sido una manera de ponerlo sobre la mesa, una acción, recordemos, que los mismos bancos que ahora me acusan le restaban importancia o desmentían en septiembre cuando la hicimos pública y creían que era posible silenciarnos.

Por otro lado en relación al supuesto riesgo de fuga hay que hacer memoria:

¿Cómo se enteraron de mi acción? Porque yo la hice pública.

¿Como me han podido detener? Porque yo he comparecido públicamente en una rueda de prensa en la UB, en el mismo lugar donde al día siguiente me llevaron, horas después de conseguir una orden de detención.Por lo tanto no me evadí de la justicia, pues entre la orden y la detención efectuada van unas pocas horas.

¿Riesgo de fuga? El de los bancos que quieren huir de estudio, para rehuir nuestro dedo que los señala como problema.La razón verdadera de mi encarcelamiento preventivo no es otra que el peligro que representa para el poder financiero y político, mi presencia publica con un discurso más fuerte, claro y contundente de lo que pueden asumir.

El mismo discurso que el de la publicación PODEMOS VIVIR SIN CAPITALISMO que está generando un gran debate social estos días.La mía es una voz de muchas, pero es una voz que simboliza ahora mismo la insumisión a los bancos, el crecimiento y el conjunto del sistema actual en crisis. Una insumisión que deja en evidencia la actitud sumisa de la clase política. Por eso se me han encarcelado, por eso defender mi libertad inmediata es defender la libre expresión y el libre debate en relación al modelo de sociedad que queremos, que solucione la crisis sistémica actual.Porque cada vez más personas y más diversas pensamos que podemos vivir mejor sin capitalismo, y que podemos ser ahora y aquí el cambio que queremos!

ENRIC DURAN

Gure Comunioko liga kideak.

2009-10-30T18:00:00.000+01:00

Esa peña!!!!!! Goikoa Nino, erdikoa Julian, eta behekoa, ni!! Piercing inozente batekin hasi nintzen baino ikusi orain...Comunio jokoan Diaz de Cerio tokatu eta gero jarri nuen look hau...

Purple weekend, jungo al gea?

2009-10-29T19:10:00.000+01:00

Abenduan hasieran ospatuko da Leonen Purple Weekend jaialdia. Mod eta sixties jaialdietan garrantzitsuenetakoa da jaialdi hau, Xixongo Euro Yeye-rekin batera. Bietan egon den jendeak esan digu hemengo giroa hobea dela, eta igual animatuko naiz aurten, lehenengo aldiz.

Taldeei buruz ezer gutxi dakit, niri gehien interesatzen zaidana skuterrak ikustea, allnighter-ak(beti erakarri naute) eta jendearen itxurak ikustea. Hori da egia. Musika aldetik belarriak irekita joango naiz, eta bereziki Top Models taldeari, bertan jotzen baitute orain Gil anaiek, Brighton 64 talde mitikokoak, bai.

Gontxa, 2013ra arte. Eskerrik asko ta zorionak!!!

2009-10-29T02:55:00.000+01:00

Mikel Gonzalez arrasatearrak kontratua berritu du Realarekin. 2013era arte talde txuriurdinean jarraituko du, ezustekorik ezean (horrelakoak ere gertatzen dira). Atzelariak 24 urte ditu, 94 partidu jokatu ditu Realarekin eta zurrumurruek zioten beste talde batzuen begietan zegoela.

Aspaldian zebiltzan gaiarekin bueltaka eta nahiz eta Gontxa kluba asko sentitzen duen jokalaria izan, beldurra zegoen beste klub batera joango ote zen (aurrekariak ez dute lasai emateko arrazoirik ematen). Baino Xabi Prietok, Aranburuk, Labakak, Zubikaraik eta beste batzuk egin bezela (eta De Cerio, Castillo eta beste batzuk ez bezela) Gonzalezek gurekin segitzea erabaki du.

Horrelako jokalariak ikustera joaten naiz ni futbolera. Eta eskeintzarik zuen edo ez zuen ez dakidan arren, bizitza dirua besterik ez dela pentsatzen duzuenoi, esaten dizuet: que os den por kool!!! Oraindik geratzen da sentimendua futbolean eta Realean, eta hori agortzen denean....denok etxera! Ez dago zer eginik!

Eskerrik asko Mikel, eta hurrengo mailan lehenengo mailan jokatzeko zure nahia bete dezazula!!

Reala 1- Kordoba 0. Berriz ere goi-goian!

2009-10-28T03:39:00.000+01:00

Zergatik ez dedan lehenago ezer idatzi, Julian? Ba ez nuelako partidua ikusi, eta horrelakotan ez det jakiten zer jarri. Baino behintzat liderrak gerala gogoratzeko sartu beharko diogu zerbait blogari...

Hortxe, argazkian, ageri den jokalaria oso garrantzitsua izango dela uste det denboraldi osoan zehar. Ez dakit titular bukatuko duen, baino susmoa daukat baietz. Ez galdetu zergatik...Baino gaur jakin dugu Zurutuzak hilabeterako daukala (hasi gera...) eta nik uste det bere tokia Emilio Nsuek hartuko duela. Gainera berak esaten du aurrelaria dela, ez erdilaria. Ba berak jakingo du ondoen, ezta?

Partidura goazen. Realak Kordobaren aurka jokatu zuen larunbatean, irabazi egin zion, eta, 18 punturekin, bigarren mailako liderra da berriz, oraingoan bakarrik. Kordoban Gerardok jokatzen du, eta irakurri dut denboraldi hasieran Estradarekin konfidantzarik ez zegoelako, repeskatzea pentsatu zutela. Bueno... eskerrak... Baino goazen partidura.

Ninok esaten du partidu serioa ikusi zuela, eta Wilkinek ere berdina esan dit, azken momentura arte sufritu arren, Iñaki de Mujikak esanda (honek asko sufritzen du). Lasartek ere onartu du bukaeran bi puntu galdu ahal izan zituztela, baino zer inporta du horrek, ezta? Talde berri bat egiten ari gera, eta gainera puntuak eskuratzen ari gera, hasieratik, eta orain besteak dira: Betis, Salamanca, eta zer esan Celtari buruz...erremontatu beharko dutenak.

Hurrengo astean partidu serioetakoa. Herculesen etxean. Seguraski Martinez eta Nsue titular, eta Rivas, mmmmmm......Hemen irabaziz gero, liderrago izango gera, eta 6-3-1 batekin hasiera ederra sinatuko genuke...

Bueno, eta jada bada ordua aipamenak uzten hasteko, ezta?

Aupa Agirretxe killer!! Alicanten bi txitxarro!!!!

Reggae doinuak Eiger tabernan-Azaroak 6

2009-10-27T05:00:00.000+01:00

Beti joaten da bat gustora Eiger tabernara, musika ona entzutera...

From The Jam ez da Itzelan izango

2009-10-21T03:11:00.000+02:00

Dirudienez, azkenean The Jam taldearen bertsio hirukote hau ez da Euskal Herrian izango. Urriaren 24an Itzela aretoan izatekoak ziren, baino bertan behera geratu da. Bruce Foxton bakarrik geratu omen da egitasmoan, Rick Buckler (bateria) berarekin haserretu eta gero, hark Paul Weller-ekin kolaboratzea onartu eta gero. Ematen du badagola saltsa...

Foxtonek taldea berritu du eta beste bateria bat lortu du, baino ez dakigu hitzartutako kontzertuei eutsiko dieten.

Wazemank-en itzulera. Ongi etorri!!

2009-10-21T03:06:00.001+02:00

Ooooooohhhhhh!!!

Etb1-ek azkenaldian emititu duen saio onena berriz ere bueltan, orain multimedia formatuan, 2.0 alegia. Faltan botatzen dira lehengo garaietako sketxak (Agirretarrak, Mañukorta, eta orain ez naiz gogoratzen gehiago...) baino jarraitzen dute Euskitzek, Tolosak eta egiten dituzten abestien moldaketak. Esaterako Vieja Trova Santiaguera taldearen "Maria Cristina" abestia moldatu zuten. Earrak deskojonoak!!!

Urriak 18ko saioa

Lehenengo filma, laburra. "Amuak" (2004)

2009-10-21T02:59:00.000+02:00

Eitb-ko web orrian salseatzen, laburmetraiak aurkitu ditut. Denak, hiru, Euskal Herrian egindakoak. Hoietatik, bat gustatu zait gehien: "Amuak" izenekoa, Koldo Almandozek (1973) egindakoa. Arrantzale bati buruz dijoa, eta ez da batere astuna egiten, 9 minutu ditu, jajajaja!!

Aktore printzipala Kandido Uranga da (bai, bai, the basque voice) eta Donostiako kaleetan girotua dago, kaian bai behintzat.

Hemendik aurrera pelikulen kritika gehiago sartzeko asmoa daukat, internetetik jeisten ikasten dedan bezain pronto. Atzo "Mi super ex-novia" ikusi nuen baino ez zuen nere blogean sartzeko puntuazioa gainditu...

Graham Day & The Gaolers-Soundtrack to The Daily Grind. Impresionante discazo!!

2009-10-20T01:20:00.000+02:00

Eskerrik asko Javier Sun, por recomendarme este disco. Diría que si no es mi mejor compra musical de mi vida, cerca andará... Qué discazo!! Y luego tuve el gustazo de verlos en directo en Andoain. Grandes pero el disco se sale mucho más, por la variedad de instrumentos que usa. Ahora ando buscando en sus anteriores grupos, tales como Prisoners, pero...no me han gustado tanto. Ni el último disco suyo, "Triple Distilled" me ha llegado tanto.

Sorpresas te da la vida!!

Levante 1-Reala 0. Zelaia oso gaizki zegoen...

2009-10-20T00:48:00.000+02:00

A ze argazkia, e!!

Ez det itxurazko argazkirik bilatu lantokian, kapatutako ordenagailuan. Oraingoz honekin uzten dizuet, eta aurrerago aldatuko det. Inpaktatu egin nau argazkiak, "Garaipena edo heriotza", jajaja!! Eta azkenak dijoaz!!!!

Bueno, ematen du atentzioa beste gai batzuetara eraman nahi dudala (eta hala da, inori ez zaio bere taldearen porrotaz hitz egitea gustatzen) baino zerbait komentatu beharko da. Nahiz eta ez nuen partidua ikusi. Aurreko sarreran esan bezala, Iñaki de Mujika izan nuen lagun atzoko partiduan.

Galdu arren, hirugarren jarraitzen dugu, liderretik puntu bakarrera, eta esan beharko da ez dela hain ihardunaldi txarra izan, ez badugu kontutan hartzen irabaziz gero zein ondo jarriko ginen...Levantek (portzierto hauek ere 100 urte betetzen dituzte) baja asko omen zituen, baino badaezpada bigarren mailako jokalari nazkagarrienak jokatu zuen, Ballesterosek, alegia, eta gainera penalti baten bidez hiru puntuak eskuratu.

Nik laburpena ikusi eta kronikak irakurri ditut eta bi gauza: bat, zergatik aldatzen du Matxetek beti hain azkar Agirretxe? Azken partiduetan beti bera izan da aurreneko aldaketa...Eta bi, Rivas, eskuak bizkar atzean jarri itzak, motel!!! Eta besterik ez, ez dirudi irabaztea merezi genuenik, ez baitet arriskuko jokaldi bakar bat ere ikusi youtuben. Hurrengoan izango da!! (Baino ez det nik ikusiko, kaguendios!!!)

Iñaki de Mujika, un crack!!

2009-10-18T17:21:00.000+02:00

Beste igande bat gehiago lanean. Ez da plan ona, baino gaur behintzat badaukat motibazio bat: Realak jokatzen du Levanteren aurka. Irabaziz gero, beste jardunaldi bat jarraituko dugu lidergoan. Eta partidua jarraitzeko, ez daukat zalantzarik: Herri Irratia eta Iñaki de Mujika. Batzuk esaten dute ez direla partiduaz enteratzen Iñakirekin, baino nik argi daukat. Autentikoa zera, Iñaki!!!!

"Vaya porrazo se está fumando....el señor de la tribuna de adelante..."
"Ese recogepelotas es muy pequeño! Es más pequeño que el salario base!"
"Este arbitro tendría que pasarse por....Óptica Zinkunegi" (Un clásico)

Reala 2- Salamanka 0. Liderrak!!!!!

2009-10-12T09:08:00.000+02:00

Aspaldi realak bizi duen egun haundiena bizi izan zuen atzo. Bezperan Herculesek berdindu eta gero, Realak eskura zuen bigarren mailako lidertzan jartzea. Astean zehar Lasartek aukera honi garrantzia kendu badio ere, zale askok gogo haundia zuten beren taldea sailkapenaren gorenean ikusteko, bigarren mailan gaudenetik lehen aldiz.

Eta realak ez zuen huts egin. Hasieratik partiduaren jabe egin zen, eta 2-0 irabazi zion Salamankari, zalantzarako arrazoi haundirik eman gabe. Griezmannek eta Ansotegik sartu zituzten golak, eta beste jokalariren batek ere merezi zuen berea, Agirretxek kasu, baino markagailua bere horretan geratu zen.

Realak falta zitzaion pausua eman du. Aurreko komentarioetan esaten genuen jokalari onak bagenituela, eta konfidantza hartzea falta zitzaiela. Ba dagoeneko hartu dute (Soriako partidua garrantzitsua izan zen horretarako), eta orain nik ez diot ikusten sapaia talde honi. Iruditzen zait bigarren mailan gaudenetik agian talde onena aurtengoa dela, eta oraindik garapena duela, jokalari gazteenak hazten dihoazen heinean (Griezmann, Zurutuza...).

Azkenak aipatu ditudan bi hauekin nago ni kontentuen. A ze bi jokalari!! Gazteenak baloia ikutu orduko ikusten da zerbait duela, zein ondo tratatzen duen baloia. Gauzak erraz egiten ditu eta teknika ona dauka. Ze pena bota zuen falta hori...Ez da De Pedroren hanka ezkerra (bakarra izan zen hura) baina badauka antza...Eta Zurutuza? Khoklov, Zidane...horrelako izenak entzuten dira Anoetako harmailan hendaiarraren jokoa deskribatzeko. Nik ez dakit jokalari honek aurreko urteetan ez zuen balio...orain taldearen liderretako bat dirudi...baloia hartzen duenean zerbait ona gertatuko denaren sensazioa izaten dut, ez duela baloia inolaz ere galduko. Oso ona!

Beno, mailot horia hartu dugu eta orain Kanpo Eliseotara ailegatzea da helburua. Batzuk esaten dute mailota azkarregi hartzeak kalte egiten duela, gehiago pisatzen duela, baino nik uste dut errefortzua besterik ez dela izango talde honentzat, bere buruengan sinisteko aitzaki bat. Hala bedi. Eta zale guztientzako deialdi bat: Valentzia ez dago hain urruti...

Banan bana:

Riesgo: Atezain haundia da. Ez dakit nola ez duen berarengatik benetako apustua egin inongo taldek udan. Aurreko denboralditan puntu mordoa zor diogu debarrari, eta atzo ere egin behar izan zituen meritozko geldiketak.

Estrada: Pozten naiz zarauztarrari gauzak ondo dihoazkiola ikustean. Honek entzun behar izan duenarekin...

Gonzalez: Beckenbauer!

Rivas: Ondo, ez da hain txarra teknikoki, ezta?

Agirretxe: Animo, Imanolo, sartuko dek eta...

Lasarte: Gustatzen zait entrenatzaile hau eta nola ateratzen den aulkitik, ze energiarekin. Matxete, herria zurekin!!

2009-10-09T15:36:00.000+02:00

Hernaniko historia arinkeriaz idazten denean

Beñi Agirre Oiartzabal Hernaniko nafar hiritarra
2009/10/07 - Asteazkena

Jaso berri dut Hernaniko udalak argitaratutako ´Hernani, udal gida`. Alkate andrearen hitzetan ´tresna baliagarria izan nahi du, bai hernaniarrentzat edota kanpotik gerturatzen zaizkigun guztientzat`. Zilegi balekit, lerroak aitzakia hartuta, zoriondu nahi nituzke Marian eta gainerakoak herrigintzan egiten ari diren lan eskergatik eta elkartasuna adierazi nahi nieke gainerako guztian; baina, liburuxka horretan Hernaniko historiari buruz idatzi dutenek barkaezineko arinkeriaz aritu direlakoan nago.

Honela dio lehenengo paragrafoak hitzez hitz: ´Antzinan, Hernaniko bailara lurralde zabala zen eta Urumea eta Oria ibaien arteko lurra hartzen zuen: gaur egungo Donostiako, Urnietako, Hernaniko, Lasarteko, Usurbilgo, eta Orioko udalerriak. Izendapen geografiko gisa, Hernani 1014. urtean agertu zen lehen aldiz dokumentu batean. Antza denez, XIII. mendearen erdialdean eman zioten hiribildu titulua, fundazio gutuna gorde ez bada ere, Gaztelako errege Alfontso X.a Jakitunaren politika espantsionistaren testuinguruan.` ´Izendapen geografiko gisa, Hernani 1014. urtean agertu zen lehen aldiz dokumentu batean`. Ados, baina ez zen izango toponimo hutsa, jendea ere biziko zen lurralde horretan, ezta? Edo, Arano eta Astigarraga bitartean historia aurreko aztarnatan hain aberatsa den tokian, ez al zegoen garai horretan jenderik, etxerik edo artzain txabolaren bat bederen? Zer eratako jendea zen? Zein egitura politikoaren testuinguruan bizi ziren 1014an? Ez da esaten; agian, apropos ez da esaten. Zeren eta jakin badakigu data horietan eta inguru hauetan baskoia deitutako jendea bizi zela eta, 1014.ean zehazki, hernaniarrak Antso III.a Nagusiaren erresuma nafarraren barruko hiritarrak zirela. Baina ez da esaten.

Data horretatik XIII. mendera pasatzen dira kolpe batean artikulu egileak, Gaztelako Alfontso X.a Jakituna (1252 - 1284) erregearen garaira hain zuzen ere; eta hemen bai, hemen argi esaten da Errege espainolak eman ziola Hernaniri hiribildu-titulua. Hau da, Hernani espainolek fundatua edo sortua dela alegia. Izendapen geografiko baten gainean, jendez hustua zegoen leku batean, nonbait, Hernaniko herritarrei teilatupeko etxea jarri zieten. Testuaren interpretazioa nirea da, jakina, baina gure herriaren historiari buruz asko ez dakien ´bai hernaniarrentzat edota kanpotik gerturatzen zaizkigun guztientzat` ondorioztatze oso logikoa dirudi. Nekez aurkituko da, ezker abertzalea tarteko, espainiartasunaren antzeko apologiarik. Barka biezadate ezker abertzaleko jende kultuak. Zer dela-eta dute nazionalista espainiarrek hainbesterainoko interesa garai tarte hori ezkutuan gordetzeko?

Hasteko, jada 1180. urte inguruan, Antso VI.a errege nafarrak (1150 – 1194) emana zion Donostiari, Hernani izendapen geografikoaren barruko hiriari, bere hiri gutun edo frankoen forua. Nekez pentsa daiteke garai horretan Donostiakoak nafar lurrak izatea eta Hernanikoak, berriz, gaztelarrak. Lazgarriena, ordea, ezkutuan gorde nahi dena da: 1200. urtean, Antso VII.a Azkarra errege baskoia Marokon zegoela aprobetxatuz Gaztelako Alfontso VIII.ak nafar lurrak inbaditu zituela, Gasteiz setiatu eta suntsitu ondoren Araba eta Gipuzkoa hartzea lortu zuela, Donostiako Urguleko gaztelua eta harresiak sendotu zituela eta Hondarribia gotortu egin zuela.

´Politika espantsionistaren testuinguruan` baino, inbasio militar baten bidez argi eta garbi. Horra hor gure historiaren harri bitxia, gutxitan aipatua, hezkuntzaren Curriculumetan inoiz ez irakatsia, espainiar nazionalismoak zazpi zerrapoez ilunpetan gordea. Horra hor hainbat euskaldunen ezjakintasunaren iturria, abertzale omen diren hainbaten gure historiaz analfabetoak izatearen seinale argia. Horra hor gure tragedia. Amaitzeko, horra hor espainiarrek gure herria armaz hartu ondoren, eta bertan egon zitekeen nafar izaeraren aztarna guztiak suntsitu ondoren, nola ´sortu` zuten Hernani.

From the jam, Itzelan!!!!-Urriak 24

2009-10-07T03:11:00.000+02:00

The Jam taldeko bertsioak jotzen dituen taldea da From the Jam. Bertan bi taldekide ohi daude, tartean Bruce Foxton bajulari haundia (kalitatez). Ez dakit nolatan ekarri dituzten Itzela aretora, eta ez nekien hor musika elektronikoa ez zen zerbait entzun zitekeenik. Hau ezjakintasuna nerea!! Nik ezin det joan, kontzertua daukatelako egun horretantxe, baino ziur izan bestela "de cabeza" joango nintzakeela. A ze temazoak entzungo diran.

Numancia 1-Reala 3. Gora Zubietako harrobia!!!

2009-10-06T00:18:00.000+02:00

Puñetazo en la mesa. Esa es la frase más utilizada para referirse a la importante victoria conseguida por la Real Sociedad en el campo de Los Pajaritos, en Soria. Un puñetazo en la mesa que debe servir para romper de cuajo con los miedos del pasado (no muy lejano) y ponerse manos a la obra con autoridad y sin dudar para devolver este histórico club al sitio donde se merece.

Y eso lo van a hacer nuestros queridos chavales. Da gusto poder decir que ayer la Real Sociedad saltó al cesped con 10 jugadores forjados en Zubieta. Si es que la historia de este club se ha basado en un único secreto: cantera. La cantera nos dió las ligas, la cantera hizo de este club algo de lo que (casi) toda Gipuzkoa está orgullosa. Y la cantera va a ser la que nos va a volver a poner en nuestro sitio. Sin olvidarnos de la afición...

Y siguiendo con la cantera, a mí que no me digan que no se goza más viendo a canteranos en el campo. Yo desde luego sí, me reafirmó en que aquí tenemos una joya que en otros sitios no tienen. Aunque digan que los tiempos han cambiado, que sin fichajes no eres nadie, que lo de las ligas no se puede repetir sólo con gente de casa... Nos quitan jugadores, y seguro que nos los seguirán quitando, pero salen nuevos sin parar, jugadores a los que no se les puede quitar el tiempo que toda persona nueva necesita para adaptarse a situaciones nuevas (eh! silbadores asquerosos de la tribuna), que levante la mano ahora el que pitó a Elustondo!! No nos podemos permitir que los nuestros jueguen más a gusto en Soria que en Donosti.

Esta semana no me apetece mucho personalizar. Uno, porque no ví el partido, y dos, porque me parece una gran victoria colectiva de Zubieta. Pero no puedo evitar nombrar al mejor jugador de esta liga: Xabi Prieto (no me creo que pueda haber uno mejor), que ayer demostró por qué lleva el 10 de la Real. Dos goles y liderazgo en el ataque de la Real. Xabi, behar zaitugu! Y otro nombre propio: Lasarte. Me alegro mucho de que esté apostando por la cantera, porque para él tampoco tiene que ser fácil sentar a los que él pidió. Y me alegro que le salgan las cosas, porque muchos estábamos muy nerviosos con el inicio de liga, y esta racha de 10 de 12 servirá para que pueda seguir haciendo su trabajo con tranquilidad y con confianza. Aupa Matxete!!

Pues nada, el domingo a ganar al Salamanca y a estrechar lazos equipo-afición para que juntos cojamos y quitemos al Hércules de ahí, y hasta el final de temporada.

Aurrera mutilak!!!!

FRENTE AL FASCISMO DE AYER Y DE HOY

2009-10-05T23:35:00.000+02:00

La historia reciente de Navarra refleja a través de la objetividad desgarradora delos datos, una estadística demoledora. Decenas de miles de personas han sido damnificadas durante estas últimas décadas a manos de actuaciones de carácter fascista: más de 3000 personas desaparecidas en el alzamiento fascista del 36; represión permanente por parte del régimen fascista durante cuatro décadas; actuación en contra de personas y bienes por parte de elementos incontrolados en la transición; los asesinatos del Batallón Vasco Español y los GAL; y treinta años de agresiones físicas y psicológicas, sabotajes a monumentos de la memoria histórica,destrozo de bienes particulares, secuestro y torturas de personas. Esa es la foto de la salvaje dinámica fascista que aún hoy perdura.

Estas décadas han servido para que ciertos organismos evolucionen y perfeccionen su labor. Hemos pasado del apoyo explícito al alzamiento fascista por parte de medios de comunicación como el Diario de Navarra, al silencio cómplice en la difusión de acontecimientos como el secuestro y torturas de jóvenes navarros a mano de grupos para-policiales. De la defensa pública de postulados nítidamente fascistas por parte de personajes y agentes políticos, a vaciar de contenido y tergiversar acontecimientos de marcado carácter fascista. De la irreductible unidad de acción ante estos acontecimientos de las fuerzas de izquierdas, a la necesidad de justificación permanente para la mera denuncia política. Todo ello tiene sin lugar a dudas una base singular: gran parte de las agresiones han ocurrido en momentos de especial trascendencia política. Momentos en los que elc ambio político ha tenido posibilidades serias de consumarse y en consecuencia desterrar el teje-maneje ejercido por la derecha en defensa de sus intereses.

Las agresiones han sido programadas y materializadas sobre el diseño realizado en defensa del statu quo y con una indudable precisión en el golpeo a personas y agentes políticos, sociales y sindicales proclives al cambio político y social. La coacción, el chantaje y la utilización de la violencia fascista han perseguido destruir cualquier atisbo de cambio. Es por ello que los rojos y separatistas de antaño, las personas demócratas, las abertzales, las de izquierdas, las que entendemos que la libre decisión de la ciudadanía es el fundamento inequívoco de cualquier sociedad democrática, no debemos permanecer impasibles.

La necesidad de cambio estructural que cohabita en la mayoría de hogares de la sociedad navarra no debe enmudecer ante este tipo de agresiones. El cambio político y social que necesitan Navarra y Euskal Herria es lo que combate permanentemente el fascismo, el estructurado y el incontrolado. Esa es sin duda la única y gran alternativa al fascismo. Un cambio político y social profundo que destierre este tipo de prácticas y regenere en términos democráticos la vida política en nuestro pueblo. Por todo ello, convocamos a la ciudadanía de Nafarroa a una gran movilización popular el día doce de octubre a las 17:30. Estos últimos meses de agresiones,secuestros, torturas y sabotajes deben fortalecernos en nuestras convicciones. El cambio político y social es la única alternativa de futuro.

Atzo eta gaurko faxismoari stop !!

Manifestazioa

Urriak 12, 17:30etan

Iruñeako autobus geltokian.

ANTIFAXISTA EGUNA, IRUÑEA.

Igandea, urriak 11 - 10:00 etan

Tokia: Plaza del Castillo.

Musika + Bazkaria + Material Antifaxista + Kalejira, e.a...

Urriak 3: Motociclon + NCC Beasaingo gaztetxean

2009-09-29T02:19:00.000+02:00

Urriaren 3an, larunbat honetan izango da.

Me castigo el chorizal...

Gudari, herria zurekin!

2009-09-28T01:34:00.000+02:00

Zumaian jo genuen atzo, eta Gudari Egunaren bezpera izanda, gogoan izan genituen bai guk eta bai zaleek atzoko eta gaurko gudariak. Gaztetxe berria izango omen den tokian jo genuen, Friday's Crew-rekin, eta oso ondo. 150 bat lagun izango ziren han bildutakoak eta nahiko berotu zen giroa, bezperan Oñatin baina gehiago. Aipatzekoa ikuslegoaren adin media. Nik uste det %90ak 20 urtetik behera zituela... Eta neska pila bat zeuden, erdia edo horrela...

Aurrena azpeitiarrek jo zuten, eta erakutsi zuten fresko daudela, momentu onean. Sonidoa ere ona zen eta oso ondo egon zen kontzertua. Aspaldi ez nuen ikusi Harri bateria jotzen eta nola hobetu duen!!

Kamiseta polit batzuk eman zizkiguten jotzeko antolakuntzakoek, eta kriston afaria ere bai, entzun dedanagatik, jaja! Bai gu eta bai beraiek gustora geratu ginen, eta ospatzeko parranda pixka bat egin genuen Peio eta nik, eta Fridays-eko batzuk, Zumaiako jendearekin.

Oñatin ere ondo

Han jan nuen nik nere bizitzako eskaloperik onena, Txirliren aitaren tabernan. Puntual, arratsaldeko 18.30tan joan ginen Oñatira, eta, total, ez probatzeko... Pepino erdi gaixo dabil eta Bitz-ekoei tokatu zitzaien probatzea. Talde ona Bitz, gu baino beteranoagoak, gainera! Egia esan lau taldeetan gazteenak gu ginen, ez zaigu askotan pasatzen hau!

Discipulos de Dionisos eta Señor No ziren beste bi taldeak. DDD, nahiko txintxo azaldu ziren, 19.30ak aldera, baino ez probatzeko garaiz. Señor No, berriz, DDD bukatu eta ordu erdira-edo azaldu ziren Oñatira, Lazkaon jo zutelako lehenago. Eta bi talde hauen artean, guk hainbeste izerdiarekin bete genuen plaza, hustu egin zen, jajajaja....

Oñatiar batzuk Die Toten Hosen ikustera joan ziren Bilbora, baino leialenak ez ziren falta. Leraren anekdotekin ederki pasa genuen. Agur bat hemendik eta hurrengora arte!!!

Erreala 2- Huesca 0. Hiru puntu...

2009-09-27T23:34:00.000+02:00

...eta bi izen propio: Griezmann eta Zurutuza.

Hortik aurrera, bueno... Taldearen jokoa gaur ere ez da ona izan. Asko kostatzen zaie jokaldiak sortzea eta Anoetako giroak ez die batere laguntzen, egia esan. Gaur ere, aurreneko zatian txistu batzuk entzun dira eta hauek Gorka Elustondo izan dute jomuga, gaurkoan hotz hasi baino nahiko partido ona egiten bukatu duen beasaindarra.

Garrantzitsuena hiru puntuak lortzea zen, hala ere, eta txuriurdinek kunplitu dute. Garaipen honekin goiko multzotik gertu jarri gara eta liderra, Cartagena, bi puntutara besterik ez daukagu. Hori bai, tartean beste sei talde daude, eta reala zortzigarren dago orain.

Partiduaren laburpen bat izango duzue orain, klabeak zeintzuk izan dire aztertuz.

Aurreneko poza: Griezmann titular

Matxete ez da tontoa nonbait, eta ez du hasieratik zalegoaren aurka jarri nahi izan. Anoeta guztiak esango nuke nahi zuela gazte frantziarra titular ikusi, eta hala izan da. Beste nobedadea Aranburu izan da, hasieratik jokatu du eta partido osoa gainera. Horrez gain, beste bederatziak Gironaren aurka jokatu zutenak izan dira. Hasierako hamaikakoa harrobiko jokalariekin osatu du beraz Lasartek, Bravo eta Sergio ezik.

Griezmannek ez du nolanahi ahaztuko gaurko eguna. Bere lehenengo gol ofiziala sartu duen eguna. Jokalari honek zerbait dauka, besteengandik diferente egiten duena. Baloia hartzen duenean ikusten zaio. Txukun jokatzen du eta ez du ematen nerbioso jartzen denik ere, beste jokalari batzuei, zoritxarrez, bai nabaritzen zaiena. 18 urteko harribitxi bat daukagu eta gainera, Athleticek ezin du fitxatu, jaja!!

Jokoa sortzeko zailtasun asko

Lehen denboran txuri urdinak partidua dominatzeko asmoarekin atera direla zirudien. Astean zehar Matxetek esan du gaurkoan ez zituztela lehen 45 minutuak botako, eta horretan jarri da taldea, golaren bila. Baina... talde honek zailtasun asko dauzka baloia mugitzeko, eta emaitza ez da nahi bezalako izan. Behintzat abantaila lortu dute atsedenaldirako.

Nere teoria hau da: jokalariak lotuta daude oso. Aurreko denboraldietan bezela. Talde gaztea da, eta ez dute "suelto" jokatzen, ez huts egitera joaten direnaren sensazioa hartzen diet. Nik ez dut uste talde txarra daukagunik, ezta gutxiagorik ere. Jokalari batzuei asko pisatzen die egoera honek (Estrada, Elustondo...) eta harmailetako txistuek ez dute ezer ere laguntzen. Lotsagarria da "zaletu" batzuena. Geratu zaitezte etxean!!!

Honen ondorioa izan da lehen denbora txarra. Ez lehengo astekoa bezain txarra, baino nahiko txarra. Huescak dominatu du eta nahi bezela menperatzen zituzten erdilari txuriurdinak. Gainera, Errealak oso falta gutxi egin ditu eta ez zuen dinamika hau geratzen. Eskerrak Griezmannek baloi hura sareetara bidali duen, gainera hanka eskubiarekin, eta goletik aurrera gauzak hobeto egiten hasi da Erreala. Liberazio bat, zalantzarik gabe.

Nik bigarrena deskansoa aurretik sartzeko esperantza neukan, taldearen jokoa ona ari zelako izaten, baino ez dute asmatu.

Atzeegi defenditzen dugu

Nere ustez Errealak zelai gehiegi uzten dio aurkariari. Ez bakarrik gaur. Zelai erdian hasten gara defenditzen, eta, horregatik, Huescak posesio haundia izan du gaurko partiduan. Gu gara etxekoak, eta guk eduki behar dugu baloia, ezta? Beraiek, berriz, gorago presionatzen zuten, eta Erreala ez zen kapaz Aranburu eta Elustondo bilatzeko eta baloi luzeekin ezin aukera asko egin...

Bigarren zatia hasi da, eta lehenengo zatiko berdina. Huesca dominatzen. Eta azken minutuak arte garaipena ez da ziurtatuta egon. Gainera uste dut Huescak merezi zuela puntu bat gutxienez gaurkoan. Izan dituzte aukera garbiak.

Ongi etorri, Zurutuza

Hau izan da bigarren zatiko berri ona: Zurutuza jokatzen ikustea. Aurrena Matxetek Agirretxe Buenogatik aldatu du. Dirudienez, usurbildarrak mina zuen edo gaixo zegoen. Bestela ez det ulertzen aldaketa. Sekulako obazioa jaso du zelaia uzterakoan. Eta gero, Sergio-Zurutuza aldaketa etorri da. Eta, sentitzen det, Sergio, baino uste det bastante aulki txupatzea tokatuko zaizula denboraldi honetan...

Nik ez nekien nola jokatzen zuen Zurutuzak, baino Porronek esan dit Sansen "la hostia" zela eta aldaketa ona zela. Nik, nire ezjakintasunagatik, Rivasen alde egingo nuen zalantzarik gabe, baino ikusi da Matxetek gustoko duela Rocheforteko jokalaria eta lehenbailehen taldean sartzen joatea nahi duela.

Dabid hasi da taldeari patxada ematen. Baloia hartzen zuenean, eduki egiten zuen berak, estali eta txuriurdin pasa. Erreza, ezta? Ba ez da hain erraza, edo Errealak gaur egun ez dauzka jokalari asko hori egiten dutenak. Beterano bat zirudien. Pare bat jokaldi onak izan ditu, aurrera begira, eta lana ere asko egin du, hain faltan botatzen nituen faltak ere eginez. Zorionak!! Gola falta izan zaio, eta hau ere aurkitu du ia-ia, Aranbururekin egindako bat-biko batean. Berri oso ona jokalari honek eman diguna, eta orain minutuak behar ditu taldan jokalari garrantzitsu bat izateko.

Matxeteren hirugarren aldaketa Griezmann-Bergara izan da eta frantziarrak bere biziko txalo zaparrada entzun ahal izan du, merezitakoa.

88ra arte itxoin behar, eta Buenoren eskutik

Carlos Bueno ez dago ondo fisikoki. Hobeto esanda, oso gaizki dago, eta nabaritu egin da. Jarrera, berriz, ona du, eta nik uste det jendeak begi onez begiratzen diola, borrokatzen duelako. Gure kuadrilatxoan, behintzat, detraktore bakarra dauka eta besteoi ez zaigu fitxaketa txarra iruditzen. Balbik ba dauka lana berarekin, dena den. Jokaldi batean barregarri geratu dela esan behar da, eta gero kristoren ostikoa eman dio Huescako porteroari. Barre algara ederrak entzun dira.

Baino uruguaitarra protagonista bilakatu da gaur. 88. minutuan garaipenaren gola sartu du, batere klaridaderik gabe eramandako erasoan (motel samar dago eta...). Azkeneko momentuan atezaina eta atzelari bat eserita utzi ditu eta kristoren "txitxarroa" sartuta bezela, joan da kornerrera ospatzera, Anoeta estasian utzita. Hiru puntuak etxean utzi ditu aurrelariak. "Tres pointos".

Lehenago ere izan du gola sartzeko aukera Buenok. Korner batean izan da, ba zen ordua!! Niretzako kornerrak aukerak izan beharko lukete, eta Premierrean banengo bezela bizitzen ditut. Horregatik asko haserretzen naiz gaizki ateratzen direnean. Bai kornerrek eta bai falta arriskutsuak. Baino gaur Buenok ia sartu du, eta ematen du baduela goleadore sena. 2 badaramatza jada, eta asko jokatu gabe.

Beharrezkoak ziren hiru puntu, eta orain Soriara

Taldeak zelai erditik agurtu ditu zaleak partidu bukaeran. Nire ustez esan nahi zuten : "a ze lasaitua hartu dugun denok, eta ia hemendik aurrera gehiago asmatzen dugun. Kristoren gogoa daukagu zuei garaipenak eskeintzeko". Eta egia da, jokalari hauek Erreala lehenengo mailara igo nahi dute, eta ez daukate kulparik klubaren egoera txarrean. Eta zale batzuk, potrotaraino daude, eta ez daude bat ere pasatzeko asmoarekin. Ba, zaleen ulermen eta pazientzia gabe, jai dago...Jokalari hauek onak dira, gure babesa bakarrik behar dute talde ona izateko. Sarasola, Griezmann, Zurutuza, Estrada, Agirretxe...denen artean zenbat partidu jokatu dituzte ba?

Garaipen honekin, gipuzkoarrek 9 puntu dauzkate, zortzigarren dira, eta bi puntutara daukate lidertza. Koktel honekin, uste det zale asko joango direla hurrengo asteburuan Soriara. Los Pajaritosen gainera, Errealak irabazi egingo du, beraiek ere nazkatuta daudelako bigarren mailan jokatzeaz eta aurten pausu sendoz gorako bidea hartuko dutelako. Oraindik ez digu inork irabazi, ez ahaztu!

Izen propioak

Lasarte: Ondo Griezmann eta Aranburu jartzen. Nik Rivas botatzen det pixka bat faltan, uste dut esperientzia eta ofizioa ematen diola taldeari. Baino ikusitakoa ikusita, Lasartek asmatu duela esan daiteke. Sekulako lasaitua hartuko zuen Martinek, eta nik nahiko mugitua ikusi det bankilloan. Gaur galtzea ez zen samurra izango. Cocolisok ez du minutu bat ere jokatu.

Bravo: Porterazo. Hankakin hobeto ikusi izan dugu, baino bestela oso ondo, para bat gol argi atera ditu ate azpian.

Sarasola: Niri gustatzen zait, baino igual pixka bat berde dago oraindik. Aurreneko zatian bere aurkariak irabazi egin dizkio lehia guztiak. Bigarren zatian igotzen saiatu da gehiago. Ondo.

Estrada: Ez dakit nik laterala den. Defenditzen zailtasunak ditu. Hori bai, asko igotzen da eta Prietok beti inguruan dauka zarauztarra. Bigarren zatian pare bat jokaldi on. Badago debatea Txarli edo Estrada. Nik oraingoz Estrada utziko nuke.

Elustondo: Jokalari ona izango da. Seguru. Behar duena da sinistea ona dela, eta "hemen nik agintzen dut" esatea. Eskaintzen da, baino erantzukizun haundiagoa hartu behar du jokaldia hasteko. Bigarren zatia nahiko ona. Niri Aranburu-Elustondo tandema asko gustatzen zait. Hazitzen.

Aranburu: Nahiko puntu ona hartu duela dirudi. Erdialdean presentzia haundia izan du gaurkoan.

Xabi Prieto: Gehiago nahi dugu. Gaur ere bere regate ikusgarriak ikusi ditugu (bizpahiru) baino dauzkan dohaiekin denen gainetik pasa beharko luke. Esan behar da, baita ere, taldeek jada ezagutzen dutela eta oso markatuta egoten dela partiduro.

Agirretxe: Gaur ez da bere egun onena izan, baino saiatu da beste baselina bat egiten. Eta bigarren zatian "panzer" bat bezela sartu da erdiraketa bat buruz errematatzera (falta pitatu diote).

Sergio: Saiatu da pase onak egiten eta bigarren zatian aukera garbi bat huts egin du. Ez hotz ez bero.

Orreaga 778, beti aurrera!!

2009-09-24T06:01:00.000+02:00

Orreaga 778 taldeak "Aurrera!" diskoa atera berri dugu, eta orain kontzertuak emateari ekingo diogu hau aurkezteko. Bihar, irailak 25, Oñatin izango gara eta etzi, 26, Zumaian. Aurrerantzean Deba, Elgeta, Izurtza, Ibarra, Donosti, Azpeiti izango dira joko dugun beste toki batzuk. Diskoa eta kamisetak salgai daude jada eta orreaga-778@euskalerria.org edo myspace.com/orreaga778 helbideetan lortu dezakezue informazio gehiago.

Irailak 25, Oñatiko jaietan:

Bitz
Orreaga 778
Señor No
Discipulos de Dionisos

Irailak 26, Zumaiako gaztetxean:

Orreaga 778
Friday's Crew

Erreala 2-Girona 2. Etxean irabazi beharra dago!!!

2009-09-21T00:25:00.000+02:00

Beti bezela, kriston ilusioakin jun gea Anoetara. Anboton kafe bat hartu, eta motoan gindoazela goleada bat izan zitekeela komentatzen genuen. Ez dakit zergatik, baino noizbait egin behar du eztanda talde txuri urdinak. "Quemar aceite", Matxetek esaten dun bezela...

Baino beste egun batean izan beharko du. Errealak puntu bakarra lortu du ( ta eskerrik asko) eta eman duen sensazioa ez da batere ona izan, batez ere lehenengo zatian. 45 minutu zalegoa aspertzeko, pentsatu det nik zelaian...70 minutura arte itxoin behar da golaren bila joateko edo? Kozka egin behar da lehenengo minututik.

Claves del partido:

1.-Primera parte muy floja. Lo de Cocoliso es para mosquearse y mucho. Se me ha acabado la paciencia con estos fichajes extranjeros de medio pelo que se piensan que son Messi.

2.-Segunda parte bastante mejor. Como digo siempre, lo único que pedimos es ver en cada partido un equipo que vaya a por el partido, a muerte y que lo de todo en el campo. Lo de la segunda parte se ha parecido más a esta descripción. Grande Griezmann (titular sin duda), que me parece que es de lo mejor que tenemos en este inicio de temporada y tiene mucha hambre. Sin olvidar a Agirretxe, que se está saliendo, y a esta media se lleva el Pitxitxi. Si mete más de 15 goles y no subimos es para...no se...

Y los centrales y Bravo también bastante bien, y se supone que esa es la base de un equipo ¿no?. Incluso Sarasola me ha gustado y no le he visto peor que De la bella, aunque tiene que centrar mejor. Por mí titular, que para algo es de casa. Me he alegrado mucho por Aranburu, el gran capitán, un jugador que te cagas y que ojalá encuentre su mejor nivel. Bueno mejor que contra el Murcia (si pelea así de puta madre), y Elustondo se tiene que echar más el equipo a la espalda por las condiciones que tiene, pero a ver si va pillando madurez con los partidos. Ah! Y los cambios de Matxete me han gustado también, ha conseguido darle pegada al equipo, sobre todo quitar a Cocoliso (que no estás en la liga colombiana). Y volviendo a Cocoliso, que todos comentan que "el nivel dado en pretemporada...", qué nivel? porque yo le ví en Eibar y ya me dió bastante mala pinta...

Perdón por criticar a nuestros jugadores, pero este escudo se merece un mínimo, y después de ver desfilar a Abreu como si fuera Van Basten, que el hijoputa demostró cómo puede vivir un delantero sin tener ni sprint, se me ha agotado la poca paciencia que tenía.

Resumiendo, que hay que echarle más huevos, y que el Girona no se puede llevar un punto de Anoeta. Si se gana por juego mejor, pero si no se puede, hay que ganar por actitud, que jugamos en casa, hostia!!

Aupa erreala!!

P.D.: La nota fea la han puesto algunos subnormales que han hecho pintadas en el estadio, concretamente "arriba españa", "skins donosti", "peña musikos.....no se qué" y algo de la falange también. Faxistak sutara!!!

El jugador y la jugada

2009-09-20T05:03:00.000+02:00

Ahí la tiene Maradona, lo marcan dos, pisa la pelota Maradona. Arranca por la derecha el genio del fútbol mundial. Puede tocar para Burruchaga... Siempre Maradona. ¡Genio, genio, genio! Ta, ta, ta, ta, ta ... ¡Gooooooool gooooooool! ¡Quiero llorar! ¡Dios santo, viva el fútbol, golaaaazo! ¡Diegoooool! ¡Maradona! Es para llorar, perdónenme, Maradona en recorrida memorable, en la jugada de todos los tiempos, barrilete cósmico, ¿de qué planeta viniste para dejar en el camino a tanto inglés, para que el país sea un puño apretado gritando por Argentina? Argentina 2 - Inglaterra 0. ¡Diegol, Diegol!, Diego Armando Maradona. Gracias, Dios. Por el fútbol, por Maradona, por estas lágrimas, por este Argentina 2 - Inglaterra 0.

Víctor Hugo Morales

Erreala 5- Girona 0

2009-09-20T01:25:00.000+02:00

Hauek botatzen zizkioten potruak bota ezkero ez dao guri irabaziko digun Gironarik!!!!!

Aurrera mutilak!!!

Amor, curiosidad, prozac y muchas dudas!!!

2009-09-20T01:12:00.000+02:00

Amigos vascos!!!!

Muchas chicas de por aquí dicen que no nos enteramos de nada en la cama¡¡!! Será posible??? Este es un libro que, dicen, ayuda a los despistados. No se si ayudará a conocer mejor el sexo femenino pero, bueno, el libro ya mola...

Tiene un poco de punk, un poco más de sexo y de drogas también tiene lo suyo...Se lee muy fácil.

Kalekumeak, los más grandes!!!

2009-09-20T00:34:00.003+02:00

Hemen daukazue Barduliak eman duen Oi! talde haundienetako bat: Kalekumeak!!

Ikusi dezakezuten bezela, Karabu bai!! skinhead bat zan, edo hori ematen du behintzat pinta horrekin. Orain Ginebra aldera dijoa aktore karrera arrakastatsuarekin jarraitzea baino... hauek dira zure sustraiak, Jonan!!!!

Kalekumeak asesinos!!!!

Edición de su disco fantasma ya!!!